عزیزم
میدانم که شاید این روزها زیاد صحبت نمیکنیم، اما دلم برایت تنگ است. برای همهی لحظاتی که در کنار هم بودیم، برای خاطراتی که همیشه در ذهنم باقی خواهد ماند.
اما یک چیزی این روزها ذهنم را مشغول کرده.
به گذشتهات فکر میکنم. به روزهایی که شاید پر از اشتباهات، شاید پر از درد و غم بوده، اما من میدانم که آن روزها برای تو چقدر سخت بودهاند.
نگرانم، چون میبینم هنوز آن زخمها روی دلت باقی مانده، و هیچچیز نمیتواند این درد را تسکین دهد. میبینم که گذشتهات همچنان در سایههایت دنبال تو میآید، و با وجود همهی تلاشت برای رهایی، انگار فرار از آن سخت است.
من از این بابت دلگیرم.
از این که نمیتوانم برایت چیزی تغییر بدهم، از این که میبینم هنوز برای هر قدمی که برمیداری، یک ترس در دل داری.
اما نگرانی من فقط از گذشتهات نیست.
نگران فردایت هستم.
آیندهای که برایت در پیش است، آیندهای که با همهی شک و تردیدهایی که در دل داری، شاید نتوانی با آن روبهرو شوی. میدانم که نمیخواهی بترسی، نمیخواهی از چیزی بترسی، اما نگرانیهایت در دل شبها و در خاموشیها خود را نشان میدهند.
آیا میتوانی با این همه بار سنگین از گذشته، به جلو حرکت کنی؟ آیا میتوانی خودت را پیدا کنی، بدون این که نگران باشی که چه اشتباهی از تو سر خواهد زد؟
مخاطب عزیزم، من نمیدانم چطور میتوانی از این همه فشار رها شوی. نمیدانم چطور میتوانی از این نگرانیهای سنگین برای آینده عبور کنی. اما تنها چیزی که میخواهم این است که بدانی:
من همیشه برایت دعا میکنم.
دعا میکنم که خدا، همانطور که همیشه نگاهش به قلبهای شکسته است، به تو هم نظری کند. دعا میکنم که روزی بیاید که دیگر ترس از گذشته و آینده تو را از پا نیندازد.
و شاید، شاید این بار خدا نظری کند، و آرامش را به دل تو بازگرداند.