فحش داد. حمله کرد. بیادبی کرد. همراه بیمار بود. نگهبانی دیر آمد. وقتی آمد که تمام شده بود. مثل همیشه. مثل پلیس در فیلمها. همیشه وقتی که باید، نیستند. جدید نبود. نفرین و فحاشی شنیدن. تکراری هم نمیشود. هربار موضوع جدید. یکی از خودش مایع میگذارد. یکی از خانواده ما. یکی هم از هرچیزی که میتواند. خلاصه کم نمیگذارند. هرچه از دستشان بربیاید انجام میدهند. کار به شکایت نمیرسد. نمیگذارند. کلانتری جای خانمها نیست. فحش خوردن برای خانمی مثل من اشکال ندارد ولی کلانتری رفتن چرا. همیشگی هست. فقط شخصیتها تغییر میکند. یکی هم چاقو خورد. از بیمار. جلو نگهبانی. یکی سیلی خورد. یکی فحش خورد. ولی درنهایت چیزی تغییر نکرد.
همراه بیمار فقط سنگ خودش را به سینه میزند. نه حتی سنگ بیمارش را. وگرنه پرستارش را ناراحت نمیکرد. که دلش نخواهد بالای سر بیمارش هم برود. هرچند درآخر که میرود. آنها هم میدانند که میرود. همیشه مضمونها یکی است. مادر خودت بود چی؟ فکر کن پدر خودت است. خانوادت نیستن که بدونی ما چی میکشیم. پولش را میگیری. وظیفته.
در بیمارستان همه بیخانواده هستند. کاملا در صحت و سلامتی قرار دارند. هیچ دردی نکشیدند. خوشبختترینها هستند. میلیونها پول در حسابها خواباندهاند. وجدان ندارند. ناپاک هستند. ظالم هستند. عامل بیماری مردم هستند.
در آخر《 شما جیب ما را نزن کمک کردنت پیشکش》
شما احترام حفظ کن و ما را از هستی ساقط نکن. بنر زدن و تشکر و سپاس پیش کش.
خدا را شکر که کرونا رو به اتمام است ما به آن برخورد عادت نداشتیم. زندگیمان به حالت عادی برگشته است. به بیمارستان میرویم. درد و رنج میبینیم شاد میشویم. موسیقی گریه و ناله میشنویم. تن مرده متقال میپیچیم و ذوق میکنیم. با شب زنده داری پوستمان را تقویت میکنیم. زانوهایمان را با راه رفتن ورزش میدهیم. روحیه خوب ناشی از شاد بودن محیط کارمان را با کتک و فحش تقویت میکنیم. در آخر با اعصابی راحت و دلی شاد و تنی سلامت سرمان را روی بالشت پر از پولمان گذاشته و به خواب کاملا به موقع میرویم. چون ما انسان نیستیم.
م.ج