بعد از مدت طولانی کار کردن در بیمارستان امروز خلاف عرف همیشگی بیمارستان اتفاقی افتاده بود.
بیمارهای زیادی وارد اورژانس بیمارستانها میشوند و چون همانطور که از اسمش پیداست همه چی نیاز به اقدام اورژانسی دارد چون حال بیمار در لحظه ای زیر و رو میشود. تمام اقدامات اورژانسی انجام میشود تا بیمار استیبل شود و وضعیت ثابتی پیدا بکند.
در این حین بیماران زیادی به اورژانس وارد میشوند که با پای خود آمدند یا خودشان به سوالات جوابگو بودند و در کمتر از دوازده ساعت با وجود تمام اقدامات و تلاشها بیمار از دست میرود.
امروز هم بیمار جالب دیگری داشتیم خانمی مسن حدود سنی نود که به دلیل ایست قلبی توسط آمبولانس به اورژانس آورده شده بود. در مسیر انتقال عملیات احیا انجام شده و موفقیت آمیز نبوده است به اورژانس رسید و طبق قوانین مجدد عملیات احیا در ناامیدی ادامه پیدا کرد و در دقایق پایانی اعلام ختم عملیات احیا، بیمار برگشت. خط صاف مانیتور ضربان گرفت. بیمار به دستگاه تنفسی متصل شد.همچنان امیدی به زنده ماندن بیمار نبود و برگشت بیمار تنها حاصل زحمات گروه احیا تلقی میشد. بیمار بیقرار شده و لوله تراشه دستگاه تنفسی را میکشد. برخلاف اقدام فوری به متصل کردن مجدد بیمار به دستگاه، با مشاهده وضعیت پزشک معالج لزومی به تکرار این امر نمیداند و بیمار به ماسک اکسیژن وصل میشود. پرستار شیفت شب بیمار بنده بودم بیمار بستری بخش مراقبت ویژه بود. من به باور تجربی خود با خواندن و شنیدن شرح حال فوق از همکاران بیمار را در وضعیت وخیم تصور کرده بودم. بالای سر بیمار حاضر شدم و نامش را صدا زدم و در اوج ناباوری من بیمار سرش را با خارج کردن صدای هوم مانندی به سمتم برگرداند و چشمهایش را باز کرد.
بیماری که امیدی به زنده ماندنش نبود تنها در چند ساعت هوشیار شده بود و از مرگ برگشته بود.
و در نهایت آنچه که باید میشود.
م.ج