نذر کردهام؛
يک روزی که خوشحالتر بودم،
بيايم و بنويسم که؛
زندگی را بايد با لذت خورد!
که ضربههای روی سر را،
بايد آرام بوسيد!
و بعد،
لبخند زد و دوباره با شوق راه افتاد...
يک روزی که خوشحالتر بودم،
میآيم و مینويسم که؛
اين نيز بگذرد؛
مثل هميشه،
که همه چيز گذشته است و
آب از آسياب
و طبل طوفان از نوا افتاده است...
يک روزی که خوشحالتر بودم،
يک نقاشی از پاييز میگذارم
که يادم بيايد زمستان،
تنها فصل زندگی نيست!
زندگی پاييز هم میشود ،
رنگارنگ، از همه رنگ، بخر و ببر...
يک روزی که خوشحالتر بودم،
نذرم را ادا میکنم،
تا روزهايی مثل حالا،
که خستگی و ناتوانی،
لای دست و پايم پيچيده است،
بخوانمشان و يادم بيايد که؛
هيچ بهار و پاييزی،
بیزمستان مزه نمیدهد...
و هيچ آسياب آرامی، بیطوفان...