ویرگول
ورودثبت نام
زینب‌خانی‌پور
زینب‌خانی‌پورگویی که وجود نداریم،هستیم اما نیستیم.
زینب‌خانی‌پور
زینب‌خانی‌پور
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

ششمین قربانی...

در کنج اتاق تنهایش خفته بود. گویی از قید زمان و مکان خارج شده بود.
افکارش سفر‌نامه‌‌ای کوتاه برایش می‌ساختند و او هم در تماشاخانه قلبش بی‌هیاهو فقط میدید و گوش فرا میداد.
ناگهان صدایی، پارازیتی در افکارش انداخت و او هم به گونه‌ای از شوک در آمد.
نمی‌دانست از صاحب صدا تشکر کند یا سرزنش. به سمت ششمین قربانی‌اش که حال بهترین مکان در بیداری و به دور از هرگونه اندیشه‌ای سمی که مغزش را می‌جوید رفت.
تمام افکاری که به‌ آن تلقی میکردند تا از پوستش کاغذ و گوشتش خوراک درست کند هر لحظه روحش را به وجد می‌آوردند.
آرزو می‌کرد کاش خواهری داشت تا از چشمانی که قرار بود در بیاورد عروسکی
برای آن درست کند.
اما حال....
به سمت میز خوش‌تراشش می‌رود و شروع به تیز کردن چاقوی خود میشود.
او دیوانه بود؟
او قاتل بود؟
نه! او قربانی‌هایش را نجات میداد.
نجات میداد از زندگی که آن را فقط نفس میکشیدند؛
نجات میداد چون خواهان آن بود که از چشمانشان گوشواره، از دستانشان گلدان و از خونشان نوشیدنی درست کند.
به سمت میزی که قربانی‌اش را به آن بسته بود می‌رود.
گفته بود که از التماس کردن منتفر است؟
از آنکه کسی التماس می‌کرد تا با خنجراش گلویش را ببرد و بعد بخاطر خونی شدن دست‌هایش از او معذرت خواهی کند را دوست داشت.
اما التماس برای نگرفتن جانش را هرگز.
روبه‌رویش می‌ایستد و با لبخندی که در گوشه‌ لبش نقش بسته بود می‌گویید:

- یادته بهت گفته بودم قول میدم یه روز تیکه های شکسته قلبمو با دست خودم فرو کنم تو کل بدنت و بچرخونمشون. همونجوری که تو از شکستن قلبم لذت بردی منم از زجر کشیدنت و نفس های آخرت جلو چشام لذت ببرم.

در حالی که با چاقو سینه‌اش را شکافت و از منظره‌ی تن‌ بی‌جان و خونی‌اش لذت می‌برد سرش را نزدیک گوش‌هایی که قرار بود از سقف آویزان شوند می‌برد و آرام زمزمه میکند:

- گاهی وقتا پشیمونی کارای نکرده حسرتای بزرگی رو به جا میزاره.
وقتی یه بار برای همیشه همونجا ماشه رو نکشی و خالی نکنی تو مغزش.
اون وقت میفهمی پشیمونی یعنی چی.
اون موقعی که باید چاقویی که از پشت بهت زده بود و در میاوردی و مستقیم میکردی تو چشماش و میچرخوندی، اما بیخیال شدی، اون موقع میفهمی پشیمونی یعنی چی.
همونجا که بعد از زمین خوردنت شروع کردن به خندیدن و تو پا نشدی تک تک استخونای پاشونو بشکنی و وارونه آویزونشون کنی، دقیقا همونجا میفهمی پشیمونی یعنی چی.
اونجا که باید زنده زنده میزاشتیش تو قبری که برات کنده بود
ولی بخشیدیش، میفهمی پشیمونی یعنی چی..
آره؛ دقیقا همونجایی که باید از دندوناشون برای خودت گردنبند درست میکردی و جسدشون رو بزرگ قاب میکردی روی دیوار اتاقت،اما ساده از کنارشون گذشتی، همونجا میفهمی پشیمونی کارای نکرده یعنی چی. همونجا؛ دقیقا همونجا فقط بشین و حسرت بخور.

میخ‌ها را با هنرمندی داخل قلبش فرو می‌کند و ادامه می‌دهد:

-من مثل همیشه سر قولم موندم، کاری که تو هیچ وقت عرضشو نداشتی...

شروع
۵
۲
زینب‌خانی‌پور
زینب‌خانی‌پور
گویی که وجود نداریم،هستیم اما نیستیم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید