
دنیایِ بیوفایم؛
چگونه توانستی وصلهی من و او را که میتوانستیم حال" ما " باشیم از ریشه نابود کنی؟
آخَر مگر برای ما شدن دوستداشتنمان کافی نبود؟
ولی نمیدانی دلبرک رفتهی من که رفتنت چه نفسها را از من دریغ کرد، چه خندهایی که میتوانست قهقهه باشند اما اکنون به زهری تبدیل شدهاند.
دیدنت را لحظهای میخواهم؛ به خداوندگارم سوگند ندیدنت نفسم را بریده است.