در آن سویِ یک کتاب، انسانی خسته از درک نشدن خفته است. نالان و رنجور، کنارِ درختچهی کوچک قلمش کز کرده و در ظلمات یک شبِ سپید¹، قلمش را کمی جوهرِ دوات بخشیده و روی کاغذ کاهیِ از جنس ریاضتش چند خطی از احوالات سرکشانهی درونش را نوشته است.
آنگاه شومینهی سرد و مخوفِ عشقِ خانمانسوزش را با هیزمی از جنس گیسوانش پر کرده است تا به رج به رج قالیِ لاکیِ چشمان آهویی معشوقهاش گرمی سوزانی را ارزانی بدارد.
تارهای کوچک قلمش را مانند ویالون به صدا در میآورد و نالهی آن را به گوش حور و پریانِ هفت آسمان میرساند. زمانی چند میگذرد تا بتواند کمی از جوهرهی وجودش را در کالبد آن کتاب بیجان بدمد و جوانههای امید خفته در چشمانِ کاغذی کتاب را سبز کند.
نسیم گرم نفسهای شمرده شمردهاش را بر روی سطوح داستانهای عاشقانهاش میدمد و چشمانِ خون چکان² خود را بر هم مینهد تا گلولههای سرخفام را از آن بزداید.
ناگاه در چلهی تابستان یا عصرگاهی پائیزی، عصارهی قلمش میخشکد و سرتاسر وجودش را غمی جانکاه در بر میگیرد. سیمای بیفروغش را با دستانی سرد و لرزان میپوشاند و بنای گریه و زاری را تا سحرگاه میگذارد؛ ناگهان در سپیده دمی خنک، قلم بیجانش نفسی تازه را بر ریههای خود مییابد و شکوه و جلال سبزینههای تر و تازهی امید را با چشمان اشکبار خود میبیند.
آنگاه مینشیند و با کمی چایِ گوارا جانش را تازه کرده و قلم را باری دیگر در دست میگیرد تا شاید بتواند به جای درد و غم در رودِ نیلِ کلمات بیپایانش کمی شادی بگ