
آقای قاضی،
به بن بست رسیدهام و در باتلاق پوچی به سراب آزادی میاندیشم.
قضاوت کار توست، پس بگو آیا این سرشت شوم حق ما بود؟
میاندیشم به زمانی که حسرتی نخواهدبود و سایهمرگ پس کوچههای ذهنمان را پوشش نخواهد داد.
آقای قاضی، همچین روزی وجود خواهد داشت؟
ای کاش، ببینیم زمانی را که افکار قضاوت، و اعمال داوری نمیشدند.
ای کاش ببینیم روزی را که بیگناه به جرم زندگی حبس کلیشهها نمیشود.
تمنای سکوت دارم از هر کسی که با من مخالفت میکند.
آقای قاضی، اینبار این من هستم که قضاوت میکنم.
خستهام از نگاههایی که مرا مؤذب میکنند و رفتارهایی که حس بد را به من منتقل میکنند.
خستهام از انسانهایی که قاضی نبودند و قضاوت کردند، داور نبودند و داوری کردند.
ناامید از انسانهایی که مرا به بیراهه کشیدند و سرانجام مرا رهسپار نابودی کردند.
آقای قاضی، این جنون، تولد مرگ من است، در خط آخر زندگیام بنویسید به خط آخر رسیدهبود.