امشب دوباره دستانم جسمِ بیجان قلم را به آغوش کشیده و روی سپیدی برفمانند کاغذ به رقص درآمدهاند و کلمات برآمده از جانم را بر این سپیدی حک میکنند تا بار دگر به تو بگویم «از نژند فراغت جان در تن نمانده و از همان زمانی که خورشید چشمهایت برای همیشه غروب کرد، تمام هستی من نیز در تیرگی مطلق فرو رفته است»
به هنگام شب، دلتنگی بیرحمانه بر سلول به سلول تنم شلاق میزند و آرامآرام تاریکی را در آغوش میگیرم و میگذارم تا سکوت بر لبهای ترکخوردهام بوسه زند.
تنم بوی مرگ میدهد؛ گویا هرشب اندک خاطراتی که از تو برایم به جا مانده، روحم را در آن به سلاخی میکشانند. اکنون در من هیچ نیست جز آوای عاجزانهی نفسهای روحی که به دیوارهای خونآلود جسمم تکیه کرده و در انتظار مرگ پلک بر هم میگذارد.
از همان زمانی که تو چهره در نقاب خاک کشیدی، ماه زندگیِ من نیز به محاق رفته و درد بیهوده زیستن را در شعرهایم میریزم تا با هربار خواندنشان بر صورتم سیلی زنند و یادآور آن باشند که بیتو من در بیهودگیام.
مدتهاست که ابرهای سیاه در آسمان چشمانم خانه کردهاند اما دریغ از قطرهای اشک! اشکها و گریهها در گوشهای از جسم تهیام به عزای روحِ ازدسترفتهام نشسته و شیون میکنند.
غبار تنهایی و غریبی بر قلبِ محزونم نشسته و چه سخت است که من امروز با دستهای بیرمقم مینویسم که مرگ تنها پناه جانِ رنجدیدهی من است. دنیای عجیبیست؛ روزگاری گمان میکردیم تنها مرگ باعث جداییمان خواهد شد ولیکن اکنون من در انزوا به انتظار مرگ نشستهام تا شاید دستانم را در موج موهایت غرق کند.
به قلم: زینب "دلیار"