من که اینطوریم! وقتی توو تنهایی خودم هستم درباره زندگی و اینکه چجوری دوس دارم زندگی کنم ی جور تصویری دارم وقتی توو جمع خونواده و همکارا و دوستان هستم و حرفای جورواجور میشنوم ی تصویر دیگه ای توو ذهنم ساخته میشه و همیشه برام مبهمه که واقعن درستش کدومه.
راستش بخواهید من فکر میکنم زندگی اگر بخواد به رقابت بگذره خیلی سخت و غیرقابل تحمل میشه. اینکه من توو این سن چقد دارم و همقطارای من الان چیا دارن مقایسه ای که جوابش همیشه یچیزه: من چقد عقبم!
از طرفی هم میگم دودوتا چهارتای زندگی باید جور دربیاد و اگه کمتر از ی حدی داشته باشی هرچقد هم خودتو توجیه کنی تهش به این نتیجه میرسی که اینا بهونه س و انگار ی جای کار میلنگه و باید بیشتر تلاش کنی.
من مدیر مالیم و کارای مالی و مالیاتی شرکتها رو انجام میدم. درآمدم بد نیس و جایگاه شغلی بگی نگی خوبی دارم. همین رفت و آمد توو شرکتهای مختلف و دیدن کارفرماهای زیاد باعث شده که همیشه به این موضوع فکر کنم که حق با کدومه و درست چیه!
از کارفرمایی که میلیارد درمیاره و ریالی خرج نمیکنه تا کسی که خوب درمیاره و خوب خرج میکنه؛ پیش هر کدوم بشینی دنیایی از استدلال دارن واس کارهاشون.
از من بپرسی میگم باید چند سال اول جوونی رو کار کرد و پس انداز کرد تا صاحب ی خونه نقلی توو ی جای متوسط تهران بشی. واقعن مهمه که ی جوون صاحب خونه خودش باشه و این خیلی امنیت روانی میاره. پس بنظر من تا زمانی که خونه خودت رو نخریدی به چیز دیگه ای فکر نکن.
ولی بعدش بنظر من زندگی فقط کار کردن و رقابت پولدارتر شدن نیست. گرچه پول زمینه خیلی چیزای دیگه رو فراهم میکنه مثل سفر که اگه بخوای جهان رو ببینی لازمش اینه که پول خوب دربیاری ولی باید این نکته رو فراموش نکنیم که بهای پول درآوردن همین عمر گرانبهاییه که یکبار در اختیارمون قرار گرفته و تکرار نمیشه هرگز.
بنابراین باید یک تعادلی بین پول درآوردن و بقیه چیزا برقرار باشه. بقیه مثل عشق و دوس داشتن، مطالعه کردن، فکر کردن، خلوت کردن، تفریح و استراحت، و خیلی چیزای دیگه
مراقب باشیم همه زندگیمون نشه پول، پول و پول