دنیای من

این روزها هر بخشی از زندگی ما همانند تکه پازل هایی به دور از هم در حال روایت حال واحوالمان هستیم حال واحوالی که خودمان با دستان خودمان درست کرده ایم

بابی رحمی های خودمان با ندانم کاری های خودمان با بیرحمی با طبیعتمان

زندگی ما همانند ابری است که در اسمان است گاهی این ابر با مشکلات زیادی روبه رو میشود

گاهی با باد میرقصد گاهی باباران میگرید گاهی بانور خورشید افتاب میگیرد گاهی نیز باپرندگان بازی میکند گاهی نیز بابه شکلهای مختلف شدن کودکان را میخنداند

اما حالا در اسمان شهر دیگر نه خبری از ان پرنده هاست ونه صدای خندیدن کودکان و بازیگوشی ابر ها

ما هم همانند این اسمان وابر هستیم روزی از شادی پر میشویم وروزی از شادی خالی روزی دیگران را میخندانیم روزی با انها قهریم وانها را میگریانیم

طبیعت با ما قهر کرده از ما زخم خورده نمیخواهد انتقام گرفتنش از موجودات زمین راتمام کند

یعنی روزی میشود که از بند این بیماری هولناک رهایی پیدا کنیم و به اغوش طبیعت باز گردیم وارزوهایمان را به حقیقت تبدیل کنیم ؟؟؟؟؟

پس به امید روزهای بهتر ??

یلداتون مبارک ???