زمستان، غمگین و در حالی که لباسی سپید بر تن کرده ، انتظار میکشد تا فصل کارش فرا برسد.دوستانش به او با شک و تردید می نگرند چون او بیش از حد افسرده است .دوستانش او را ترک کردند.
زمستان از شدت افسردگی،سه دوستش را از خود رانده است،نام سه دوست او پاییز،تابستان و بهار است.پاییز موهای نارنجی رنگی دارد و شاداب است و دائم موهایش میریزد،تابستان خون گرم است و مویی سبز دارد.بهار با تعداد انگشت شماری گل،موهایش را اراسته است.ولی زمستان افسرده با مویی سپید ،پریشان می نشیند و می گرید.زمستان خود را زشت فرض میکند.او اعتماد به نفس بسیار کمی دارد و دائم با کم دیدن خود ،خود را ازار میدهد.روزی بهار که از همه عاقل تر و با گذشت است،سراغ او را از دوستانش میگیرد،ولی دوستانش چون عاقل نیستند و خودبین و مغرور هستند،به او خبری ندادند.
بهار روز ها و روزها به دنبال زمستان میگردد .او بعد از گذشت چندین روز زمستان را در کوچه دی میابد و با شتاب بدنبال او میدود.زمستان تا او را دید پا به فرار گذاشت و وارد کوچه بهمن شد ولی بهار دست او را گرفت تا قبل از اینکه وارد کوچه اسفند شود با او صحبت کند تا زود فصل کار خود را تمام نکند چون روز های کار او با گریستن رو به اتمام بود .زمستان گفت :بگذار من بروم تا تو عید نوروز را به خانه مردم هدیه کنی.بهار با شنیدن این جمله به او گفت: تو فصلی زیبا هستی،بدلیل این اعتماد به نفس کم خود را عذاب نده،تو با افسردگی خود را نابود ساختی،بس است .بیا این چند روز را هم با زیبایی سپری کن،بهار با جملات قشنگش زمستان را متقاعد کرد و زمستان برای همیشه شاد ماند.
چه خوب است دوستی که همیشه به ما نصیحت های درست بکند.با کم دیدن خود و اعتماد به نفس کم خود را کمتر میشناسیم و از خودشناسی عاجز میمانیم . باید دوستی را انتخاب کرد که به صلاح و به فکر ما باشد.
ای بسا هندو و ترک همزبان? ای بسا دو ترک چون بیگانگان
پس زبان محرمی خود دیگرست?همدلی از همزبانی بهترست
#روایتگر باش