قسمت ششم: قبل از برگشتن
گوشی هومان دوباره زنگ خورد.
در آن سکوت کلبه، صدای زنگ بیشتر از همیشه به گوش میرسید. چند لحظه به صفحه نگاه کرد. همان شماره بود؛ مدیر شرکت.
تماس را قطع کرد.
چند ثانیه بعد، پیام آمد:
«اگر امروز برنگردی، ممکنه دیگه فرصتی برای توضیح دادن نداشته باشی».
هومان گوشی را روی میز گذاشت.
کاوه که مشغول مرتب کردن کتابهای تازهاش بود، نگاهی به او انداخت و گفت: «بالاخره باید جواب بدی.»
هومان به قفسه کوچک چوبی نگاه کرد؛ همان قفسهای که صبح برای کاوه ساخته بود. هنوز بوی چوب تازه در اتاق پیچیده بود.
گفت: «میترسم برگردم و دوباره همون آدم قبلی بشم.»
کاوه یکی از کتابها را داخل قفسه گذاشت.
«آدم اگه بدونه برای چی برمیگرده، برگشتنش با قبل فرق داره».
هومان چیزی نگفت.
حرف کاوه ساده بود، اما جواب سؤال خودش نبود.
او هنوز نمیدانست باید بماند یا برگردد. فقط میدانست دیگر نمیتواند مثل گذشته، چشمش را روی چیزی که دیده بود ببندد.
از پنجره بیرون را نگاه کرد.
جاده از میان درختها پایین میرفت و بعد، جایی دورتر، به همان شهری میرسید که چند روز پیش از آن فرار کرده بود.
فرار؟
شاید آنطور که فکر میکرد، فرار نکرده بود. شاید فقط برای چند روز خودش را از صدای آدمهایی دور کرده بود که نمیگذاشتند صدای خودش را بشنود.
گوشی دوباره لرزید.
این بار پیام کوتاهتر بود:
«هومان، فقط بیا. حرف میزنیم».
او صفحه را خاموش کرد.
کاوه گفت: «هنوز نمیخوای بری؟»
هومان آرام جواب داد:
«نمیدونم».
کاوه لبخند زد.
«گاهی ندونستن، بهتر از یه جواب عجولانهست».
هومان نشست.
برای اولین بار، عجلهای برای تصمیم گرفتن نداشت.
شاید برگشتن درست بود. شاید هم ماندن. اما اگر قرار بود تصمیمی بگیرد، نمیخواست از ترس باشد؛ نمیخواست از طمع باشد و نمیخواست فقط برای اینکه دیگران از او راضی باشند، راهی را انتخاب کند.
دستش را روی میز گذاشت و به چوبهای باقیمانده از ساخت قفسه نگاه کرد.
یک تکه چوب برداشت و با انگشت روی رگههایش کشید.
شاید انتخاب واقعی همین بود؛ اینکه قبل از انتخاب راه، بفهمی چه چیزی قرار است راهت را تعیین کند.
بیرون، باد میان درختها پیچید.
هومان هنوز برنگشته بود.
اما این بار، ماندنش هم شبیه فرار نبود.
او فقط برای اولین بار داشت یاد میگرفت که قبل از هر رفتنی، باید بداند به کجا میرود و برای چه.