امشب آتش از میان من زبانه کشید و آسمان را روشن کرد.
ماه را در آتش کشیدم. هر شب همین کار را میکردم، با این تفاوت که امشب، آن آتش آتشِ عشق نبود.
دیگر چشمانم خیره به در نمیمانند، دیگر منتظر در زدنت نیستم، فرقی ندارد کی از این در وارد بشود؛ تو، یک فرد غریبه یا جلاد. نهایت فقط یک اتفاق میافتد.
روی صندلیم نشستم، بیرون را نگاه میکنم. پنجره کمی باز است و از بینش سرمای شدیدی استخوانم را میدَرَد.
شمعی جلوم روشن است، بیرون بسیار تیره است، به قدری تاریک که میتوانم تصویر خودم را در شیشهی کثیف پنجره ببینم. چقدر شکسته شدم. حالا کی کثیفتره؟ روح من یا پنجره؟
شمع تمام شد. تاریکی تمام اتاق را گرفت و من را از چشمانم بینیاز کرد. ممنونم!
در من تغییری احساس نشد، چون تاریکی از قبل در من وجود داشت، حتی موقع روشن بودن شمع. پس ممنونم!
از جایم بلند شدم و شروع به راه رفتن کردم. کف اتاق صدا میداد، اما نه به اندازهی صدای استخوانهای من.
از روی صدای کف اتاق راه خودم را پیدا کردم؛ کدام راه؟ مگر مقصدی هم هست؟
به تختم رسیدم، خودم را رویش انداختم و ناگهان صدای فنرهایش گوشخراشی کرد. به سقف نگاه کردم... مگر تاریکی رنگی دارد؟
چشمهایم را بستم اما چیزی تغییر نکرد. فضای بیرون به اندازهی درونم تاریک بود.
بوی چوب پوسیدهی دیوارها میآمد. شاید هم بوی روح مردهی خودم بود؛ درست نمیدانم.
هنوز صدا میآمد. صدای فریادهای کسی که عاجزانه کمک میخواست. چون برایم مهم نبود، گوشهایم را با پنبه بستم تا صدایش را نشنوم.
صدا قطع نشد. صدا از بیرون نبود. باز هم همان آدم همیشگی توی سر من.
تنم سنگینی میکند. سوز سنگینی به بدنم برخورد کرد. پنجره هنوز باز بود؛ فراموش کرده بودم ببندمش.
ترجیح دادم به دراز کشیدنم ادامه بدهم و بگذارم طبیعت سنگدلانه شلاقش را به روحم بکشد.
کدام روح؟ من این بازی را از طبیعت بردم چون نمیتوانست من را مجازات کند.
خوابیدم و عاجزانه خواستم که این خوابم طولانی باشد. فردا را میخواهم بخوابم. پسفردا را هم همینطور، و فردایش.
تو عشق را به سخره گرفتی
و من به تو یک فرصت دیگر دادم
نه بخاطر اینکه دوستت داشتم
بخاطر اینکه تیرت خطا رفت
و لایق یک تیر دیگر بودی
فقط اینبار، لطفاً سرم را نشانه بگیر
قلبم با وجود دو تا سوراخ باز هم میتواند بتپد.
تو باز خواهی گشت
در شبی از تاریخ
که دیگر کاغذ من خطی برای نوشتن ندارد
و جملهام ناقص میماند:
«ببین با من چه کردی»
و چشمانم بسته شد...