بعد از پشت سر گذاشتن یک سال اخیر، دیگر انگار از هیچچیز نمیترسم. از دست دادن برایم آسان شده و مثل قبلها و قبلترها دلم تاریک نمیشود. با نداشتن هر چیزی میتوانم کنار بیایم الّا مامان! مامان، کاش بدانی چقدر حضورت دنیا را برایم قابل تحمل میکند. شاید ورزش کنی، یا پروتئینبار بگیری از سوپری پایین خانه، یا بگویی دلت گرفته و سراپا گوش شوم تا کمتر چروک و خط بیفتد روی پیشانی تابان و گرمت. دوستت دارم مامان. تصور دنیا بدون تو و حضور پر رنگت چند ده ریشتر تکانم میدهد.