غریزهزده شدهام. انگار در تمام روز اسیر نیازهایت باشی. آیا رفع دلتنگی را هم میشود در زمره نیازهای اصلی اورد؟ این روزها گرسنگی را از من دور میکند، غذای پیزوری ارتش، نیاز به مسکن را با سکونت در خوابگاهِ ساسها مرتفع کردهام، میماند نیاز جنسی که خداوند خودارضایی را از بشر نگیرد، کار را درمیآورد. به اینجا که میرسم ذهنم ”دلتنگی“ را بزرگ و مرتب قاب میکند میزند به دیوار زیرِ هشتی. غمباد میگیرم. میلم به همصحبتی با بچههای اتاق میشود صفر. کاش دلتنگی را زبان سخن بود. کاش مقالات علمی و دانشمندان “رفع دلتنگی” را هم بین نیازهای اصلی بشر میآوردند. شاید بیشتر به خودم حق میدادم. برای غمگین بودن. برای غریزهزده بودن.