
برگه ی سونوگرافیو دوباره از بالا تا پایین میخونم ، ایندفعه با چشمای پراز اشک...
نوشته های ابی رنگ دست نویس دکتر از هر کابوسی وحشتناکتره...
چرا همهچیز یدفعه اینجوری شد؟؟
میگفت پشیمون میشی ازین رفتارات و من پوزخند میزدم...
چرا الان یدفعه پشیمون شدم؟؟؟
دوست دارم به اندازه ی تموم این ۱۹ سال فقط بگم "غلط کردم"
دوست دارم زمان برمیگشت به عقب
نمیدونم به کِی
مثلا برگرده به دیروز که با عشق جواب سلامشو بدم
یا شایدم به عقب تر ، زمان باید برگرده به تموم لحظههایی که اون میخندید که باهاش بخندم و بگم که دوست دارم همیشه بخنده
نه ، دوست دارم زمان برگرده به عقب ترِ عقب تر ، برگرده به اون وقتایی که دعوا میکردیم ، تموم میکردم دعواهارو
دوست دارم برگردم و تموم بودناشو قاب بگیرم ، تموم حرفاشو بنویسم
دوست دارم برگردم و ناراحتیاشو پاک کنم
نمیخوام قبول کنم
دوطرف سرمو میگیرم
چشمامو میبندم
ارزو میکنم که وقتی بازشون کردم زمان برگشته باشه
از بین چشمای بستم قطرههای درشت اشک روی صورم سر میخوره
چشمامو باز میکنم...
هیچی عوض نشده...
هنوزم زمان برای خودش جلو میره...
هنوزم کنج همون اتاق کوچیکم...
کاش بودنهارا قدر بدانیم ...
به خدا قسم نبودنها همین نزدیکی هاست...