همیشه شنیدهام که میگویند زندگی برای همه یکسان نیست و ذاتاً ناعادلانه است. اما گاهی با خودم فکر میکنم آیا این بیعدالتی برای بعضی آدمها سنگینتر نیست؟
برای کسی که هر روز در آینه به خودش نگاه میکند و احساس میکند از زیبایی و ظاهری که آرزویش را دارد محروم مانده، در حالی که دیگری بدون هیچ تلاشی با آن متولد شده است.
برای کسی که رویاهایی در سر دارد و هر روز میبیند که از او دورتر و دستنیافتنیتر میشوند، در حالی که فرد دیگری همان رویاها را بیهیچ زحمتی در اختیار دارد.
برای کسی که تمام تلاشش را میکند تا آدمها را در زندگیاش نگه دارد، اما باز هم یکی پس از دیگری او را ترک میکنند، بیآنکه حتی دلیلی برای رفتنشان بداند.
و برای کسی که هر روز با این احساس از خواب بیدار میشود که شاید هیچ ارزشی ندارد، که بودنش بیهوده است و وجودش هیچ تفاوتی در این دنیا ایجاد نمیکند.
اگر زندگی ناعادلانه است، آیا این بیعدالتی برای بعضیها عمیقتر، دردناکتر و بیرحمانهتر نیست؟
و شاید ناعادلانهترین زندگی، زندگیِ کسی باشد که همهی این دردها را یکجا با خود حمل میکند؛ کسی که هم از رویاهایش دور مانده، هم از آدمهایش، هم از خودش.
اگر چنین باشد، پس شاید من صاحب ناعادلانهترین زندگی باشم.
به قلمِ آنیرا