سلام خوش اومدین
وای حالم داره به هم میخوره از این دنیا هرروز صبح پا میشیم صبحان مدرسه کار دوباره برگردیم خونه ناهار و دوباره خواب کار و شامو خواب همین طوری اصلا حام خوب نیست والدین خوب ادم نداشته باشه دیگه چی میخواد داشته باشد پدر که کلا سرش با پول جمع کردن گرمه اصلا براش مهم نیست بچه اش داره چی میکشه حالش بده خوبه؟ همش جروبحث با من سر ارزوهام سر زندگیم اینده ام دیگه نمی دونم باید چکار کنم ? والدیننم جدا شدن طلاق گرفتن همشو همش از کسی بگه من بابامو دوست ندارم حقشه چون همش مامانمو کتک میزد و در دسر منو برادر خواهرم بر علیه پدر شدیمو مامانم جدا شد از بابام الان سال ها زیادیه که میگذره و برادر و خواهر و خودم بزرگ شدیم مامانم و بابام جدا از هم دارن زندگی می کنن اما هنوز درد اون سالها و غمو اندوه ها رومون مونده همه افسرده ، گوشه گیرو ، ناراحت و من بچه اخر خانواده ام و هر بحثیه برا اروم شدنشون سر من خالی می کنن

چند وقتیه دیگه حوصله هیچکدوم شونوندارم دو الی سه سال دیگه کنکور دارم نمی دونم به چه دری بزنم درسمو کنار زدم دیگه نمی دونم باید چه کنم دور خودم یک حصار کشیدم که از بقیهمردم و دنیا دور باشم و کل این حصاره ار فیلمو ، موزیک ، رمان پر شده فضام شده مجازی و اینترنت با گوشیم دلممی خواد بخوابم وقتی رکه بیدار میشم ببینم جدا شدم از خانواده ام ببینم دارم ازادانه با دوستام میگردم ببینم تو پارک قدم میزنیم و از اینده و کارهامون میگیم (دوست ان باشد که گیرد در دست دوست در پریشانی ، حالی ، درماندگی) دوست خوبم ندارم که حمایتم کنه دلداریم بده دوسه تا دوست دارم هر کی سرگرم زندگیشه حتی زنگی نمیزنن بگن خوبی ، خوشی ، چطوری؟ حتی این سه کلمه رو هم نمیگن وقتی که بیرون میرم تو مدرسه که هستم همه مسخرم می کنن از اینکه بچه طلاقم از اینکه پدر و مادرم به فکر من نیستن خواهری دارم که بچه اول خانواده هست اعصابش خورده همیشه ناراحته و عصبی و سر همه داد میزنه جنگ می کنه برادری دارم که افسره است مثل خودم حسوده ، همش تو اتاقه با کسی حرف نمیزنه خودم از اون بدترم تو افسرگی و گوشه گیری! اماهمیشه بحث داریم اگر خطای کوچکی کنم داد و بیداد یبار مامانم باهام بده افسرده است بزنه به سرش خونه رو اتیش میزنه به گفته خودش یبار باید وسایل جمع کنم از اونجا بیام خونه بابامدوباره باید وسایل جمع کنم بیام خونه مامانم چون بابام تونایی نگهداریمو نداره خسته شدم دلم میخواد برم مدرسه شبانه روزی یا یک مدرسه ای که خوابگاه داشته باشه و فقط از اونها دور باشم بعد کنکور بدم و دانشگاه و برم یه جای دور ،دور جایی که کسی از نتونن پیدام کنن و زندگیمو کنم اما نمی دونم چجوری اقدام کنم دلم می خواد این سه سالو هم دووم بیارم اما نمیشه حتی یک ثانیه هم به دلم نمیشینه میگن بشین ۲۴ ساعته درس بخون حق نداری بازی کتیحق نداری بخندی حق نداری گریه کنی حق نداری بری بیرون فقط درس و درس اخه من با این حالم چجور درس بخونم پدر و مادرم اصلابه وضعیت روحیم اهمیت نمیدن

و میگن رو حی یعنی چه روانی یعنی چی؟ چندین بار خود زنی کردم انگشتمو با چاقو بریدم و بهشون گفتم که ازتون خسته شدم اما انگار نه انگاردقیقا یادمه که اصلا براشون مهم نبود که من ناراحتم یا بلایی سر خودم اوروم یانه یه ربع بعدش قهقهه و خنده میکردن و همین منو افسرده تر کرد وقتی تو اتاقدر بسته هستم (خصوصا خونه بابام که دلگیره و حس زندون میده ) به این فکر می کنم الاندوستام میرن پارک ، یینما ، اسکیب روم ( اتاق فرار)،شهر بازی دلم میخواد بمیرم فقط همین از اروزوهام براشون می گم ولی اهمیت نمیدن بهم زور میگن و میگن موقعی که عید میشه یا شب یلدا یا زممانی که کسی میاد خونمون جوری خودشو میگیرن انگار که اتفاقی نیوفتاده انگار نه انگارکه هیچی نمی دونم باید چه کنم

اما هنوز امید دارم امیدم به اینه از طریق راه هایی ازشون جدا بشم و بتونم با کار کردنو درس خو ندن و زحمت کشیدن خرج خودمو در بیار م و یک جوری شاید زندگیم اونجوری بشه که راضی باشم و شادی و ارامش زندگی کنم
تا مقاله بعدی ?