
کتاب مادران میدان جمهوری
روایتی مادرانه از دعوت انتخاباته.
مادرهای دغدغهمند شهر سبزوار تصمیم میگیرن برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۴۰۰ برن به صورت حضوری با مردم صحبت کنن و دعوتشون کنن به رای دادن و مشارکت در انتخابات.
نکتهی خیلی جالبش برای من این بود که به دور از هر گونه کمال گرایی، سعی کردن فقط برن و با مردم صحبت کنن.
ولو با یکی دو نفری که توی پارک روی نیمکت نشستن یا جلوی مغازه شون نشستن یا خانومایی توی روستا جلوی در خونهی همسایه نشستن و مشغول صحبتن.
البته از ظرفیتهایی مثل مسجد و نماز جماعت و جلسات قرآن و روضه خونگی هم استفاده کردن برای دعوت به انتخابات. ولی خودشون رو محدود به قالب و مدل خاصی نکردن و کارو برای خودشون سخت نکردن و هرکس توی شرایط خودش سعی کرده با دیگران درباره انتخابات صحبت کنه.
نکتهی جالب دیگهش هم تقسیم کار و هم افزایی این مادرهاست.
یکی شاید خیلی توان صحبت و استدلال رو نداشته باشه یا روش نشه بره با مردم سر صحبت درباره انتخابات رو باز کنه، ولی بازم سعی میکرده نخودی توی این آش بندازه.
از بچههای مادرهای روشنگر، توی خونهش نگهداری میکرده تا مادرها با خیال راحت برن سراغ کارشون.
یکی نذری به نیت ختم به خیر شدن انتخابات و بالا بودن مشارکت درست کرده،
یکی کارهای محتوایی و فضای مجازی رو انجام داده
و …
خلاصه هر کس بسته به توان و ظرفیتش کاری کرده توی این میدان
و مجموع این کارها در شهر سبزوار، وقایع این کتاب رو رقم زده.
کتاب خیلی کوتاه و مختصر و مفیده، ۲۰۰ صفحه در قطع پالتویی.
و هر روایت یکی دو صفحه ست
و کاملا مناسبه برای خوندن در فرصتهای کوتاه وسط کارهای روزانه.
چندتا نکته هم که شاید بشه به عنوان پیشنهادهایی برای بهتر شدن این کتاب مطرح کرد:
اول اینکه به نظرم بهتر بود تجربیات مادرهای روشنگر از شهرهای مختلف جمعآوری میشد و فقط به یک شهر اکتفا نمیشد. چون شرایط فرهنگی و مدل کار در شهرهای بزرگ مثل تهران و مشهد و اصفهان و … احتمالا متفاوته با شهرهای کوچیکتر مثل سبزوار.
تنوع این تجربیات میتونست برای قشر گستردهتری از دغدغه مندان مفید و کاربردی باشه.
دوم اینکه کاش یک تخمینی هم از تعداد روشنگرها و روزهایی که مشغول کار بودن و همینطور تعداد تقریبی مخاطبان این حرکت هم ارائه میشد. خیلی دوست داشتم بدونم این مادرها چند نفر ساعت کار کردن و تونستن با چند نفر حضوری صحبت کنن و آیا کار حضوری با تعداد مخاطب کمتر، اثرش بیشتره یا کار در فضای مجازی با تعداد مخاطب بیشتر.
سوم هم اینکه دوست داشتم ابتدای هر روایت معرفی کوتاهی از صاحب تجربه هم بیاد. که بدونیم مثلا با مادر یک فرزند خردسال مواجهیم یا با مادر چند فرزند نوجوان یا … . خود این اطلاعات باعث میشه افراد در شرایط مشابه انگیزه بگیرن برای کار و دعوت به انتخابات.
اما در مجموع با اینکه میشد کتاب جامع تری درباره این موضوع نوشت، بازهم این کتاب خیلی ارزشمند و مغتنم هست و بخشی از تاریخ معاصر و نقش آفرینی بانوان دغدغهمند ایرانی رو به تصویر کشیده که سعی کردن به تأسی از حضرت زهرا سلام الله علیها برای دعوت مردم به یاری حق تلاش کنند.
برشی از کتاب:
«…بعد از یکی دو بار سلام کردن، بالاخره به چشمشان آمدیم و جوابمان را دادند.
اجازه گرفتیم و نشستیم. دوستم خسته از مقدمه چینیهای صبح تا حالا توی جلسههای مختلف، یک راست رفت سر اصل مطلب! با همان صدای گرفتهاش گفت:« نظرتون راجع به انتخابات چیه؟»
خانمی که چند قدم دورتر ازش نشسته بود با عصبانیت گفت:« هرکس رای بده احمقه!» خانم دیگری که کنارش مشغول تخمه شکستن بود گفت: «برنج کیسهای ۳۰۰تومنه. برای چی رای بدیم؟» در میانه این موجهای منفی یکیشان گفت: «چرا رای ندیم حق مونه.» زن جوان کناریاش دنباله حرفش را گرفت و گفت: «ما مستأجریم بچه کوچیک داریم، کلی پول پوشکشه. ولی صاحب خونهم آدم خوبیه اجاره رو زیاد نکرده. همه که بد نیستن.» انگار به دوجبهه تقسیم شده بودند. یکی این طرفیها میگفتند و یکی آن طرفیها. ما هم نشسته بودیم و گوش میکردیم. دیگر بحث داشت بالا میگرفت…»
نسخه الکترونیکی کتاب مادران میدان جمهوری رو میتونید از فراکتاب تهیه کنید.
این پست رو برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشتم.