
کتاب خاطرات مرضیه حدیدچی (دباغ)
انقلاب اسلامی، فرصت خیلی مناسبی برای حضور و فعالیت موثر اجتماعی خانمها فراهم کرد و دلیل اصلیش شاید رویکرد صحیح و عقلانی و اسلامی بنیانگذار انقلاب حضرت امام خمینی رحمهالله علیه باشه.
روزهایی که خیلی از علما میگفتن چه معنی داره زن بیاد توی خیابون صداش رو بلند کنه و در معرض تعرض ماموران و ساواکی ها قرار بگیره، امام خمینی صراحتا موافق حضور زنان در راهپیمایی ها و حتی کارهای خطرناک تر مثلا توزیع اعلامیه و مبارزات مخفیانه و آموزشی های چریکی و نظامی بانوان بودن.
و سند روشن این عقیده، فعالیت های خانم دباغه. ایشون قبل از انقلاب با وجود هفت فرزند، درس حوزه میخوندن و مدتی بعد از طریق اساتیدی مثل آیت الله سعیدی با مبارزات انقلابی آشنا شدن و فهمیدن که در این کارها، مهارت و استعداد خاصی دارن.
اوایل شوهرشون موافق نبودم خیلی ولی یک روز بعد از صحبت آیت الله سعیدی، ایشون هم از ته دل راضی و همراه میشن
و مسیر پر فراز و نشیب و خطرناک مبارزات خانم دباغ شروع میشه.
به خاطر همین مبارزات مدتی خودشون و دختر اولشون دستگیر و شکنجه میشن
و بعد از آزادی، برای امنیت و حفظ جانشون به خارج از کشور میرن و مدتی آموزش های نظامی میبینن و نهایتا هم میرن پاریس و محافظ بیت و خانوادهی حضرت امام میشن.
چند سالی از خانواده و بچهها دور میمونن بعد از پیروزی انقلاب برمیگردن ایران و فضل جدیدی از فعالیت هاشون در سپاه و بخشهای حساس دیگه شروع میشه.
اوج فعالیت های ایشون هم شاید وقتی بود که از طرف امام به عنوان نماینده برای ابلاغ پاسخ نامه گورباچف اعزام میشن و تنها زن حاضر در اون هیئت هستن و به همه دنیا نشون میدن که انقلاب اسلامی، نه تنها قرار نیست زنها رو خانه نشین کنه، بلکه بسترهای مناسب و سالمی برای هر نوع فعالیت اجتماعی بانوان فراهم میکنه و زنها میتونن تا سطوح بالای سیاسی و نظامی و علمی و معنوی رشد کنند.
خوندن این کتاب جذاب و پر ماجرا به نظرم برای هر دختر و زن ایرانی واجبه تا با تاریخ زنان کشورمون بیشتر آشنا بشیم.
📚 برشی از فصل دوم کتاب خاطرات مرضیه حدیدچی (دباغ):
وقتی وارد بیت معظمله شدیم، من سر از پا نمیشناختم، شوقی وصف ناشدنی در وجودم موج میزد. هنگامی که قرار شد من تنها به اتاق امام وارد شوم قلبم تندتند میتپید. سرانجام در برابر نور قرار گرفتم، نمیدانستم که از کجا و چگونه سر صحبت را باز کنم. پس از سلام و احوالپرسی عرض کردم: «دباغ هستم» فرمودند: «همان دباغی که مرحوم سعیدی در نامههایش اسم میبرد؟» عرض کردم: «بله! مدتی شاگردش بودم و با او کار میکردم.» و بعد گزارشی اجمالی از آنچه که گذشته بود و از فعالیتها، عملکردها و واز وضعیت گروه و افراد مبارز خارج از کشور و ... ارائه دادم.
حضرت امام خمینی با طمأنینه و آرامش حرفهایم را شنیدند و بعد فرمودند: «از زندان برایم بگویید.» و اینگونه شد که من از نحوهی دستگیری، بازداشت و بازجویی و زندان و شکنجه خود و دخترم، نیز از وضعیت دیگر زندانیان مسلمان و چپیها در زندان قصر گزارشی کوتاه دادم و در پایان گفتم: « ... حالا من اینجا هستم و هشت تا بچهام آنجا (ایران)، نمیدانم چهکار کنم. اگر برگردم میترسم گرفتار ساواک شوم و دوباره زندانی شوم. اگر برنگردم، هشت بچهام در ایران بدون مادر ماندهاند؛ نمیدانم تکلیف چیست!» باور کردنی نبود امام فرمودند: «بمانید! انشاءالله اوضاع تغییر میکند و همه با هم میرویم».
مگر چنین چیزی ممکن بود!؟ مگر با این شرایط و اوضاع و احوال، احتمالی برای تغییر اوضاع بود!؟ چنین وعدهای از طرف امام برایم پیچیده به نظر میرسید، تصور تحقق این پیشبینی نه تنها برای من، برای هیچ کس ممکن نبود و فقط حضرت امام بودند که چنین امید روشنی به آینده داشتند.
با وجود پرسشهای بیشماری که در ذهنم پیرامون این سخن ایجاد شد، از روی اعتقاد و ایمانی که به امام داشتم پس از کمی تأمل حرف ایشان را باور کردم و من نیز امیدوار شدم و دیگر سکوت کردم. پیش از خروج از اتاق پرسیدم: «پس شما اجازه میدهید، من به لبنان بروم و در کنار خواهران و برادران فلسطینی باشم و مبارزه کنم، تا اوضاع ایران تغییر کند؟» فرمودند: «هر کجا که میبینید برای اسلام مفید هستید، میتوانید خدمت کنید؛ تکلیف است.»
کتاب خاطرات مرضیه حدیدچی (دباغ)
انقلاب اسلامی، فرصت خیلی مناسبی برای حضور و فعالیت موثر اجتماعی خانمها فراهم کرد و دلیل اصلیش شاید رویکرد صحیح و عقلانی و اسلامی بنیانگذار انقلاب حضرت امام خمینی رحمهالله علیه باشه.
روزهایی که خیلی از علما میگفتن چه معنی داره زن بیاد توی خیابون صداش رو بلند کنه و در معرض تعرض ماموران و ساواکی ها قرار بگیره، امام خمینی صراحتا موافق حضور زنان در راهپیمایی ها و حتی کارهای خطرناک تر مثلا توزیع اعلامیه و مبارزات مخفیانه و آموزشی های چریکی و نظامی بانوان بودن.
و سند روشن این عقیده، فعالیت های خانم دباغه. ایشون قبل از انقلاب با وجود هفت فرزند، درس حوزه میخوندن و مدتی بعد از طریق اساتیدی مثل آیت الله سعیدی با مبارزات انقلابی آشنا شدن و فهمیدن که در این کارها، مهارت و استعداد خاصی دارن.
اوایل شوهرشون موافق نبودم خیلی ولی یک روز بعد از صحبت آیت الله سعیدی، ایشون هم از ته دل راضی و همراه میشن
و مسیر پر فراز و نشیب و خطرناک مبارزات خانم دباغ شروع میشه.
به خاطر همین مبارزات مدتی خودشون و دختر اولشون دستگیر و شکنجه میشن
و بعد از آزادی، برای امنیت و حفظ جانشون به خارج از کشور میرن و مدتی آموزش های نظامی میبینن و نهایتا هم میرن پاریس و محافظ بیت و خانوادهی حضرت امام میشن.
چند سالی از خانواده و بچهها دور میمونن بعد از پیروزی انقلاب برمیگردن ایران و فضل جدیدی از فعالیت هاشون در سپاه و بخشهای حساس دیگه شروع میشه.
اوج فعالیت های ایشون هم شاید وقتی بود که از طرف امام به عنوان نماینده برای ابلاغ پاسخ نامه گورباچف اعزام میشن و تنها زن حاضر در اون هیئت هستن و به همه دنیا نشون میدن که انقلاب اسلامی، نه تنها قرار نیست زنها رو خانه نشین کنه، بلکه بسترهای مناسب و سالمی برای هر نوع فعالیت اجتماعی بانوان فراهم میکنه و زنها میتونن تا سطوح بالای سیاسی و نظامی و علمی و معنوی رشد کنند.
خوندن این کتاب جذاب و پر ماجرا به نظرم برای هر دختر و زن ایرانی واجبه تا با تاریخ زنان کشورمون بیشتر آشنا بشیم.
📚 برشی از فصل دوم کتاب خاطرات مرضیه حدیدچی (دباغ):
وقتی وارد بیت معظمله شدیم، من سر از پا نمیشناختم، شوقی وصف ناشدنی در وجودم موج میزد. هنگامی که قرار شد من تنها به اتاق امام وارد شوم قلبم تندتند میتپید. سرانجام در برابر نور قرار گرفتم، نمیدانستم که از کجا و چگونه سر صحبت را باز کنم. پس از سلام و احوالپرسی عرض کردم: «دباغ هستم» فرمودند: «همان دباغی که مرحوم سعیدی در نامههایش اسم میبرد؟» عرض کردم: «بله! مدتی شاگردش بودم و با او کار میکردم.» و بعد گزارشی اجمالی از آنچه که گذشته بود و از فعالیتها، عملکردها و واز وضعیت گروه و افراد مبارز خارج از کشور و ... ارائه دادم.
حضرت امام خمینی با طمأنینه و آرامش حرفهایم را شنیدند و بعد فرمودند: «از زندان برایم بگویید.» و اینگونه شد که من از نحوهی دستگیری، بازداشت و بازجویی و زندان و شکنجه خود و دخترم، نیز از وضعیت دیگر زندانیان مسلمان و چپیها در زندان قصر گزارشی کوتاه دادم و در پایان گفتم: « ... حالا من اینجا هستم و هشت تا بچهام آنجا (ایران)، نمیدانم چهکار کنم. اگر برگردم میترسم گرفتار ساواک شوم و دوباره زندانی شوم. اگر برنگردم، هشت بچهام در ایران بدون مادر ماندهاند؛ نمیدانم تکلیف چیست!» باور کردنی نبود امام فرمودند: «بمانید! انشاءالله اوضاع تغییر میکند و همه با هم میرویم».
مگر چنین چیزی ممکن بود!؟ مگر با این شرایط و اوضاع و احوال، احتمالی برای تغییر اوضاع بود!؟ چنین وعدهای از طرف امام برایم پیچیده به نظر میرسید، تصور تحقق این پیشبینی نه تنها برای من، برای هیچ کس ممکن نبود و فقط حضرت امام بودند که چنین امید روشنی به آینده داشتند.
با وجود پرسشهای بیشماری که در ذهنم پیرامون این سخن ایجاد شد، از روی اعتقاد و ایمانی که به امام داشتم پس از کمی تأمل حرف ایشان را باور کردم و من نیز امیدوار شدم و دیگر سکوت کردم. پیش از خروج از اتاق پرسیدم: «پس شما اجازه میدهید، من به لبنان بروم و در کنار خواهران و برادران فلسطینی باشم و مبارزه کنم، تا اوضاع ایران تغییر کند؟» فرمودند: «هر کجا که میبینید برای اسلام مفید هستید، میتوانید خدمت کنید؛ تکلیف است.»کد
نسخه صوتی و الکترونیکی این کتاب رو میتونید از فراکتاب تهیه کنید.
این پست رو برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشتم.