برای اولین بار تصمیم گرفتم در چالش کتابخوانی طاقچه شرکت کنم.
فروردین قراره درباره کتابی بنویسیم که جوانههای امید رو در دلمون زنده کرده و باعث شده بیشتر از قبل به زندگی و آینده و خودمون امیدوار بشیم.
بعد از کمی فکر درباره کتابهایی که خوندم به این نتیجه رسیدم که امیدبخش ترین کتاب برای من، کتاب «خط مقدم» بوده.

یک سری خاطره و داستان شخصی هم با این کتاب دارم که باعث شده بیشتر بهم حس خوبِ امید رو بوده.
اولین چاپ این کتاب رو توی برنامهای که به مناسبت سالگرد شهید حسن طهرانی مقدم توی دانشگاه برگزار شد، بهمون هدیه دادن، و من بسیار هیجان زده بودم در مواجهه با یک کتاب ِ هدیهی حجیم و شیک!
کتاب رو توی امتحانات پایان ترم دانشگاه شروع کردم. دقیقا همون ترمی که از مهندسی شیمی به شیمی تغییر رشته داده بودم و امتحاناتش برای اولین بار خیلی واسم مهم بود. هم دوستش داشتم و هم میخواستم شروع خوبی در دانشکده جدید داشته باشم.
اولین بار بود که شبها تا صبح بیدار میموندم و درس میخوندم
و البته یک عامل انگیزه بخش جدی برام این بود که به ازای هر نیم ساعت درس خوندن، اجازه داشتم ۱۰ دقیقه کتاب خط مقدم رو بخونم.
اون کتاب توی اون شرایط برای من بهترین و امیدبخش ترین چیز بود. باعث میشد بتونم سختی ها رو تحمل کنم و امید و انگیزه م رو حفظ کنم و تمام تلاشم رو برای اون چندتا امتحان مهم بکنم.
چند ماه پیش هم دوباره نسخه صوتیش رو گوش دادم و همون حس و حال پرشور و پر امید برام تداعی شد.
اما داستان خط مقدم مربوط به تلاشهای شبانه روزی یک عده جوان هست که تونستن تقریبا از صفر شروع کنن و یگان موشکی ایران رو راه بندازن.
ابتدای کتاب با فضای تلخ و غمبار موشک باران شهرهای ایران توسط رژیم بعث عراق مواجهیم و همهش غصه میخوریم که چرا ایران اون موقع موشک نداشت تا بتونه مقابله به مثل کنه و شرّ موشک های عراقی رو از سر مردم بیگناه شهرها و روستاها کم کنه ...
نه موشک داشتیم
نه بلد بودیم چطور باید سکوی پرتاب ساخت
و نه هیچ چیزی درباره فرآینده پیچیده ی آماده سازی و پرتاب موشک میدونستیم.
تحریم هم بودیم و هیچ کشوری کمک و همراهی نمیکرد
مردم بیگناه هم هر روز زیر موشک باران شهید میشدن.
توی این شرایط سخت، فقط یک عده افراد خارق العاده و پر از امید و انگیزه میتونن صحنه رو تغییر بدن و حماسه خلق کنن.
جوان پر امید داستان کسی نبود جز حسن طهرانی مقدم. که قبلا توپخانه سپاه رو راه انداخته بود و حالا مسیولیت به مراتب سخت تر و سنگین تری رو بر عهدهش گذاشته بودن.
القصه یک عده جوان پرشور و با استعداد دیگه مثل خودش رو جمع کرد و اینها شدن اولین نیروهای یگان موشکی ایران.
رفتن سوریه و یک دوره فشرده آموزش موشکی رو گذروندن. دوره ای که حداقل ۶ ماه زمان نیاز داشت ولی حاج حسن و دوستانش به امید کمک به مردم بیگناه در کمتر از دو ماه با بهترین نمرات، دوره رو گذروندن.
همه سختی ها و ناملایمات کار با تکنسین های لیبیایی رو تحمل کردن و بعد از یک خرابکاری عمدی در موشک ها، در اوج نا امیدی، با توکل به خدا دوباره شروع کردن و تونستن خودشون به تنهایی موشک رو آماده و پرتاب کنن.
این کتاب به درد چه کسایی میخوره؟
اونایی که حس میکنن وسط کلی سختی و ناامیدی گیر افتادن و نمیتونن از چاه «نمیتوانمها» و «نمیشودها» خارج بشن و نیاز به یک منبع امید بخش دارن برای اینکه دوباره با انگیزه مسیر زندگی شون رو ادامه بدن.

نسخه صوتی و متنی این کتاب جذاب در طاقچه بینهایت موجوده:
https://taaghche.com/audiobook/131696