
هر زمینی ابتدا با کلمه فتح میشود
جاده، مهآلود بود. چله بود. برف بود. اتوبوس به سختی میرفت. ما سوار شدهبودیم. پدر به کُردی میگفت: «در این روستا زمین نداریم!.» مادر مثل همیشه اعتراض داشت و پدر مثل همیشه تکرار کرد: «ما هم داشتیم!. رو به پایین، رو به غرب، رو به غروب که برویم، زمینهای قدیمیمان را نشان خواهم داد... »
خوابم برده بود. اتوبوس رفته بود. پدر رفته بود و من در پس آنها در تمام سالهای کودکی، آرزوهایم را از جهت «غرب» میخواستم. از غرب، زمین میخواستم که بیاورم برای زادگاهم «چله[1]» که ما هم زمین داشتهباشیم.
بعدها وقتی سرباز شدم، اتوبوسها مرا به مرزهای قصرشیرین بردند. تفنگ بود. جنگ بود. دوربینها «خانقین» و «الوند» را بهتر از من میدیدند. آن خیال کودکی با من بزرگ شده بود. دنبال پدرم میگشتم با یک دوربین نظامی. او در سالهای دور، چهارده سال در «کربلا» و حوالی «قادسیه» مانده بود.
خیال زمین، سالها بعد دستانم را گرفت و با برفابههای دالاهو و خوابهای خانقین رهسپار شدم تا «دجله» تا «تیسفون». آبتنی میکردم در شط خیال آبهای روان «مدائن»... امروز هم آنجا دنبالت میگردم. میدانم هر زمینی ابتدا با کلمه فتح میشود. این را پدرم نگفتهبود. من خودم میفهمم. حالا سربازان کلمات را به جهانت میفرستم. بخوان و ببین!
[1] دهستانی سرسبز در منطقه گیلان غرب