
انجمن ادبی سروه بانی گفتمانی تازه بود
بخش اول: در سالهای اول دههی هفتاد خورشیدی، مهمترین مشغله و دغدغهام ادبیات بود که از شعر فارسی شروع شد و شرکت در جشنوارهها و کنگرهها و همایشهایی که غالباً «مناسبتی» بود و من و همنسلانم برای اینکه در عرصهی شعر، سنگ محکی بیابیم و آثار خود را از لحاظ ادبی بسنجیم، مجبور بودیم که در معدودی از مواقع، تن به سیاستِ «مناسبت»ها بدهیم. چیزی که تنها میتوانست جواز شاعرانگی این نسل را رسمیت ببخشد. حتی تنها به دلیل امکان شکلگیری انجمن ادبی، عضویت تشکلی دانشجویی را در دانشگاه کردستان پذیرفتم. تشکلی که هیچ ربطی به ایدهها و آرمانهای من نداشت.
هژمون غالب، هیچ قالب و یا پنجرهی دیگری را به نوجویان عرصهی ادبی نمیداد. هر سال که از آن ایام تمرینها و تجربههای عجیب میگذشت، از چنین فضاهایی بیشتر بیرون آمدیم تا هر کسی به دنبال آسمانی برای پروازی به وسعت بالهای خیالش بگردد...
در اوایل دههی هفتاد شمسی،« پرویز بنفشی» تنها انجمن ادبی گیلان غرب را مدیریت کرد. آن سالها ساکن کرماشان بودم و دو بار مهمان انجمنشان شدم. جمعی معدود اما پرشور، دور یک میز چوبی مستطیلی نشسته بودند و یکی دو تن هم با شور و احساس، شعر میخواندند. از آن روزها یک سالی گذشت که دوباره ساکن زادگاهم؛ شهرستان گیلانغرب شدم.
حدود یک سال و نیم، مدیریت انجمن ادبی شهر را پذیرفتم. جوان بودم و مشتاق تجربیات تازه. با جمعی جوان با احساس، هر هفته در دفتر انجمن گرد هم میآمدیم و تجربیاتمان را با هم به اشتراک میگذاشتیم. کلاسهای عروض و قافیه و ... برپا میکردیم و نشستهای اختصاصی پیرامون ادبیات داشتیم. آن ایام، پرویز بنفشی کمتر به انجمن میآمد. ولی باقی اهالی هنر، حضوری قابل توجه داشتند.
شاعران خوشنام امروز؛ سعید عبادتیان، رضا موزونی، علیرضا یعقوبی و... از ارکان و تاثیرگذاران انجمن بودند و علی سهامی هم گاهی مهمان انجمن میشد. چند تن از خانمهای خوشذوق شهر هم همیشه پای ثابت نشستهای ادبی بودند. اردوهای ادبی، شب شعرها، محفلهای ادبی و ... تجربیات شیرینی برای آن مجموعهی همدل بود.
آن روزهای خوب گذشت؛ تا اینکه در سال 1376 به اسلام آباد نقل مکان کردم. یکی دو بار به انجمن شهر رفتم. جوانان صاحبذوق بسیاری شعر میخواندند؛ نقد و بررسی میکردند و یکی دو تن از آنان درک بالاتری از ادبیات داشتند. فضای خوبی بود اما دلخواه من و چند تن دیگر نبود. دوست داشتم تجربههایی تازهتر در چنین انجمنی شکل بگیرد. اما تصمیمگیرانش بر مرامشان مُصر بودند!...
برای تشکیل انجمنی تازه با برخی از اهل ذوق مشورت کردم. علی رسولی و صلاحالدین قرهتپه (که آن روزها تیپ و شمایل مدرنتری نسبت به بقیه و حتی امروزش داشت؛) امین شیرزادی و فریبرز نجفی مهر؛ جوانی که در انجمن با او آشنا شدم: . با رضا موزونی و سعید عبادتیان هم مشورتهایی داشتم.
چند روزی با هم نشستیم و بر سر نام و مرام انجمنی که باید شکل میگرفت، گپ زدیم. علی رسولی بر نام «نسیم» اصرار داشت. دوستان دیگر هم پیشنهادهایی داشتند. نسیم «بومیتر» شد و بر سر نام «سروه» توافق کردیم. البته به سختی!. اما به هر حال نام «سروه» رسمیت یافت. نامهی درخواست تشکیل انجمن با امضای علی رسولی ، امین شیرزادی،اینجانب، فریبرز نجفی مهر و صلاح الدین قره تپه تحویل اداره ی ارشاد اسلام آباد شد. نامه در تاریخ ششم خرداد 1377 و با شماره 363/1 ثبت دبیرخانه ارشاد شد و در دهم خردادِ همان ماه به اداره کل اداره فرهنگ و ارشاد کرماشان رفت.
پیگیری اداری انجمن را با صرف وقت و سماجت دنبال کردم. به یاد دارم آن روزها تنها برای امضای یک نامهی ساده مجبور میشدم یکی دو ساعت در راهرو ارشاد معطل باشم تا مسئول مربوطه از اتاق جلسات بیرون بیاید و زحمت یک امضای خشک و خالی را بکشد که داستانش شنیدنی است و در مجالی دیگر خواهم نوشت...
در همان روزها اساسنامهی انجمن را در بیست و سه ماده نوشتم و ده نفر هم به عنوان مؤسسان انجمن به اداره ارشاد معرفی شدند که عبارتند از: علی رسولی، محمدامین مروتی، صلاح الدین قره تپه، علی سهامی، فریبرز نجفی مهر، سعید عبادتیان، رضا موزونی، منوچهر کمری، منصور تتری و اینجانب جلیل آهنگرنژاد.
درساعت پنج بعدازظهر روز نوزدهم خردادماه 1377 اولین جلسهی انجمن ادبی سروه در سالن «کتابخانه کوثر» شهر برگزار شد. برای همهی ما یکی از روزهای پرهیجان بود. امین شیرزادی به عنوان اولین مجری انجمن ادبی سروه، یک روز پرشور و البته پر چالش را پشت سر گذاشت. برخی از فعالان ادبی از شکل گیری انجمن تازه ناراضی بودند و هر کدام به هر نحوی که دوست داشتند، خواستند در مقابل شکلگیریاش بایستند.(ادامه دارد)