
بُرشهایی از داستان شکلگیری و فعالیت انجمن ادبی سروه
بخش دوم: اما شیوهی کار ما متفاوت بود. برای جلسهی افتتاحیه، اولین کسانی که رسماً دعوت شدند، همان مخالفخوانان بودند. جوانی بود و جبههگیری و... جنگاوری بر سر ایدههای نوین، کاملاً طبیعی به حساب می آمد. همه چیز آمادهی یک آغاز شیرین بود. آغازی برای یک حرکت جمعی پر از نفسهای تازه. از ساعت پنج بعد از ظهر در سالن کتابخانه کوثر دقایقی میگذشت.
عدهای مشتاق آمده بودند. تعدادشان به حدود بیست و پنج نفر میرسید. برنامه شروع شد. همه چیز داشت به خوبی و خوشی پیش میرفت تا اینکه یکی از شاعران نامآشنای شهر به پشت تریبون دعوت شد که شعری بخواند. شاعر محترم در همان ابتدا و قبل از شعرخوانی، حرفهای نیشداری زد که مجری و همهی اعضای انجمن جدید را تحت تأثیر قرار داد. چند شعر خواند و بیش از زمانی که تعیین شده بود، وقت برنامه را گرفت.
مجری که از چنین حرکات و جملاتی ناراحت شده بود و قبلاً در انجمنی دیگر، هیزم آتش اختلاف سلیقهای فراهم شده بود، در پایان شعرخوانی شاعر، به او یادآوری کرد که: «شعرتان ایرادات زیادی داشت. سعی کنید بیشتر یاد بگیرید.» این حرف برای شاعر شهر، بنزینی بود که بر آتش کدورت قبلی ریخت و برای مدت چند سال که انجمن به فعالیت مشغول بود، کفایت میکرد!.
تا پایان برنامه، بین شاعر و مجری «بگو مگو» ادامه یافت. نفرات بعدی که پشت تریبون رفتند، تحت تأثیر تنش پیش آمده، تنها برای رفع تکلیف، شعری خواندند و نشستند. برنامهی افتتاحیه قبل از زمانی که در نظر گرفته بودیم، به پایان رسید. پس از مراسم هم آتش اختلافات و تنش بالاتر گرفت تا افتتاحیهی انجمن ادبی سروه برای همیشه در ذهن حاضران در نشست آن روز بماند!.
از آن روز به بعد، «سروه» هواخواهان زیادی پیدا کرد. اینکه بر خلاف روال عادتشده به دنبال اتفاقات تازه بود و اعضا و مهمانان نیز متفاوت بودند. گاه بر اساس موضوعی تعریف شده، مهمانانی از شهرهای دیگر برای سخنرانی به انجمن دعوت میشدند. هر جلسه از شهرهای مختلف مهمان داشتیم. اکثر شاعرانی که امروز در عرصهی ادبیات و بویژه ادبیات کوردی حرفی برای گفتن دارند، حتماً چند باری در انجمن حضور داشتهاند.
یکی از افرادی که وظیفه دارم همیشه از او به نیکی یاد کنم، زنده یاد «هوشنگ رشیدی» است. دکهاش برای مشتاقان ادبیات کوردی دریچهای روشن به روزهای امیدبخش آینده بود. اگر چه تنها در همایشهای رسمی انجمن حضور می یافت، اما حضورش در فضای فرهنگی کوردی شهر، تکیه گاهی بود. برخی از مهمانانی که به دعوت انجمن برای شرکت در مراسمات ادبی می آمدند، با مهر وی مواجه میشدند. عباسی آرام و چند شاعر مهمان دیگر، با پذیرایی گرم ایشان روبرو میشدند و خاطراتی شیرین را با خود به دیارشان می بردند. روحشان شاد.
پس از حدود دوسال فعالیت، انجمن برای مدت کوتاهی، دچار تعطیلی موقت شد تا اینکه با فاصلهی زمانی محدودی، بار دیگر کارش را آغاز کرد. چند چهرهی خوشنام جوان نیز در دوره ی جدید، انرژی تازهای به انجمن دادند: مسعود قنبری، کیومرث رضایی، چنگیز اقبالی، محمود محمودی، جواد شریفی، علی حاتمی و...
یکی از مهمترین کارهایی که انجمن سروه در دور دوم فعالیتهایش برای اولین بار در چنین جغرافیایی شکل داد، برپایی سه دوره جشنوارهی ماندگار شعر کوردی بود. برنامههایی حرفهای و در سطح بالا که تا آن زمان در چنین عرصهای سابقه نداشت. هر بار با نام بزرگان هنر آذین مییافت و تا دلمان میخواست، مخاطب پرشور به عشق ادبیات و فرهنگ کوردی به سمتمان میآمد. به نام شاکه و خان منصور، علی نظر منوچهری و.. که بزرگان صاحبهنری در آن حضور می یافتند.
سیدقلی کشاورز استاد برجستهی هوره برای اولین بار در چنین برنامهای حضور رسمی خود را در برنامههای فرهنگی اعلام کرد و با هنرنماییاش بسیاری از تشنگان هنر کوردی را سیراب کرد.
این برنامهها با استقبال ویژهی شاعران و مردم فرهنگدوست مواجه شد. حضور همهی چهرههای ادبی در دو استان کرماشان و ایلام و حتی فراتر از آنها، ایجاد پنلهای نقد و بررسی و... نیز به این برنامهها شکوهی ویژه بخشید.
اگر چه در سالهای آخر مخالفتهایی علیه چنین محفل ارزشمندی از جوانبی شکل گرفت و حتی برخی از مسئولان ما را به احزاب و گروههای سیاسی خارج از کشور وصل میکردند، اما حیات، حرکتها و نوآوریهای انجمن ادبی سروه، بانی گفتمانی تازه برای ادبیات نوآیین کوردی در غرب استان کرماشان و مناطق کلهرنشین دیگر بود که در کمترین زمانی، چنین گفتمانی گسترش یافت. گفتمانی که به تقویت روح نوگرایی و نوجویی در ادبیات کوردی کلهری و سایر گویشهای باشوری زبان کوردی یاری رساند.
ادامه دارد.