انسان موجودي است اجتماعي كه نه همچون موجودات اجتماعي ديگر براي بقا و زندگي خويش است كه به جمع همنوعانش علاقهمند است بلكه نيازش به محبت، به پذيرفته شدن، به بودن در جمع و گريز از تنهايي و خلوت است كه او را به بودن و ارتباط با انساني ديگر، وا مي دارد.او در جمع خانواده، دوستان، بستگان و جامعه حضور مييابد تا علاوه بر رفع نيازهاي اوليهاش، حال دلش را خوب كند.
اين روزها غير معمولي است براي او كه حالا بودنش در جمع، سلامتي و جانش را هدف گرفته است.
حقيقت اين است كه اگر اين گوشيهاي همراه و گستردگي شبكه هاي مجازي نبود، اين روزها خيلي غير معمولي تر ميشد و شايد مرگهاي ناشي از اين دوري، بر آمار مرگ و مير كرونا پيشي مي گرفت.
اكنون به مدد خلق اين تكنولوژي، ارتباط، آموزش مدارس و دانشگاه، خريد، مطالعه كتاب و تماشاي فيلم و سرگرمي، آن هم از نوع مجازي و كاملا بي دردسر در هر ساعت از شبانه روز در دسترس است و تلخي روزهاي غير معمولي با شيريني داشتن اين تكنولوژي ميرود كه معمولي شود.
حالا با بودن اين فنآوري هوشمند، رفع نيازهاي روزمره از خريد نان هم آسانتر شده است. باشد كه در سايه حضور و گستردگي اين منبع قابل دسترس، در اين روزهاي غيرمعمولي، استفادههاي نادرست كه اهداف اين تكنولوژي را تحت الشعاع قرارداده به مسير درست و هدف بهينه آن هدايت شود و بهرهمندي مفيد از آن سبب بالندگي شود و در جهت سلامت روحي، جسمي و همه جانبه بشر، ريشهدار گردد