هیچوقت فکر نمیکردم که یک حس قوی بتونه به یکبارگی تمام کارای، اهمیت و جایگاه احساس دیگرو بگیره یا تمامشون رو در خودش حل کنه
مثلا کسی فکر میکرد که احساس مقدس عشق هرچقدر که شاعرانه یا شاید مخوف باشه رسما یه بلدوزر برای تخریب بقیه‌ی عواطفِ
عشق مثل چیزی که همزمان دستای بودن و نبودن رو صمیمانه و محکم بین دستاش فشار میده
تو به عنوان یه عاشق هم شجاعی هم ترسو
ترس از دست دادن معشوق تورو ضعیف میکنه
و شجاعت محافظت از عشق و معشوق به تو قدرت میده
تو به عنوان کسی که طعم عشق رو میچشه هم شادی هم غمگین
شادی چون لمس عشق در کنار درد شیرینی دلنشینی داره
همینطور غمگینی چون در کنار شیرینی درد و رنج زهرالودی داره
و عشق سراسر از پارادوکسه
احساسی که به یکبارگی سیل عظیمی از عواطفو سمتت میفرسته
و خب..از یه جایی به بعد میتونه تورو توی خلاء پوچ رها میکنه
