
عشق
کور سوی امیدی میشود در وجود تاریکی به تو شور مضاعف میبخشد
و تو خود را سرشار از امید زندگی برای پیشروی عشق مییابی
چه میشود اگر این عشق همچون هزاران عشق دگر شود
چه میشود اگر تو نیز همچون هزاران عاشق تشنهی نرسیدن به معشوق از زهر جدایی سیراب شوی
این عشق را چه مییابی.
بی ثمر؟
پر گناه؟
پوچ؟
گویی بخاطر نمیاوری آن روز هایی که بود در چه خلسه شادمانی غرق شده بودی
وابسته وجود کسی بودن چگونه است؟
این که از نبودش خمار و از خاطراتش نئشه لبخند شوی
عشق همین است کلیشهای تازه
و متناقض نمایی پیچیده
بارها به خود گفتهام
تو کاری از دستت برنخواهد امد
بسوز و شعله ور شو ای شمع پر احساس که در این دنیا دگر پروانه ای بهوایت اتش نمیگیرد
تنها تویی و عشقی که تورا خاکستر میکند
از پس این خاکسترها ققنوس شو خاکستر را به اتش بکشان نگذار این عشق باغِ احساست را بخشکاند با درد عاشقی پیشه نمای و میوهی غمت را دستچین کن که هرچه باشند حیاتشان از احساس تو بوده است
اما...
اما چه کنم که چشمانم دیده سوختن پروانهام را و جگرم میسوزد از این همه بیتابی
چه کنم روح و جسمم احساس میکند حضورش را شبانگاه
هنگامی که دستانش را در برکه نیلوفری میشوید و بوی عشقم را روی دستانش مینشاند با دستانی به سرمای زمستان روی صورت تب دار تابستانیم به نوازش مینشیند و نجواهایی گنگ که گویی حرف های ناگفته ای در سینهاش هستند به ارامی گوشم را نوازش میدهند ان هنگام درمیابم که در این گیروگدار عشق تنها نیستم
کسی هم به هوای من در گوشهای از این اسمان دلگیر دلش میگیرد ،غمگین میشود
یادت درمن جز خشم از دست دادن فرصتهایی که میشد عشقم را بیشتر به تو اثبات کنم و از دست دادم دگر چیزی جز حلاوت محض نخواد بود
اگر این لمس های گرم دستان سردت، اگر این خواب هایی که تورا میان برکه نیلوفر دراغوش میبینم همان حس پس از خاکستر باشد که در اسمان پیوند میزند
ای خاکستر زیبای عشق