
گاهی به نقطهای از قصه خود میرسی که احساس میکنی این مقدار از درد و رنج حق تو نبوده و تو لایق چند ساعتی حال خوب هستی
در واقع ارزش ها و لایق بودن یا نبودن ما مستقیماً به خودمون برنمیگرده اما اینطورهم نیست که در پیدایش اون ها نقشی نداشتیم
در صورت کلی در این نقطه از زندگی حق تصرف در زندگی خودت رو نداری و تنها قادر به ادامه ی بقا برای پیش بردن اعمال مورد پسند دیگران خواهی بود
درست مثل بندبازی که روی باریکهی طناب به خواست تماشاچیها میرقصه و هرلحظه این امکان وجود داره که قبل از اتمام نمایش از روی طناب سقوط کنه یا....یا شاید طناب از هم گسسته بشه
در اون لحظه تو مثل بندباز هستی؛ بندبازی که هرلحظه از فکر ندیدن اسمان بیرون از این سیرک خوفناک با دستایی لرزان و لبی خندان میرقصه
و تو درست به او مرتبه از احوال توصیف شده البرد کامو توی کتاب مرگ میرسی
در این نقطه ان من من را از یاد مبر
از خوردش کردنش بازدار و در سیاهی زندانیش مکن
بگذار هرگاه که میخواد پیمان بشکند بیرون بیاید و بیتابی کند
چرا که به هنگام رهایی جستن، چیزی جز تحفه ی احساس زرین و زخم های چرکین نمیماند