خودشناسی یا معرفت نفس، به معنای آگاهی انسان از استعدادها و نیروهای درونی خویش برای رسیدن به کمال است. این مفهوم در قرآن و روایات جایگاهی محوری دارد و از آن به عنوان مقدمه‌ای ضروری برای خداشناسی و دستیابی به سعادت ابدی یاد شده است.
روش‌های دستیابی به شناختِ خویشتن متنوع است؛ از روش‌های تجربی مانند روان‌شناسی و فیزیولوژی گرفته تا روش‌های عقلی، نقلی (وحیانی) و شهودی. با این حال، خودشناسی دینی بر درون‌نگری و بهره‌گیری از آموزه‌های وحیانی تأکید دارد تا انسان علاوه بر شناخت ویژگی‌های نوعی، به درک عمیق‌تری از حقیقت وجودی و غایت اصلی خود نائل شود.
