ما...

و اکنون اگر به آرامشی که خواسته قلبی ات بود رسیده ای بخواب

اگر به آن آزادی که هر روز و هرشب درباره اش سخن میگفتی رسیده ای بخواب

اگر قهوه ات را تا ته خورده ای بخواب

و من هرگز نفهمیدم آن فنجان را تا آخر میخوردی از ترس اینکه مبادا برای خودمان فال بگیرم زیرا تو اخر این داستان را می دانستی

می دانستی سایه ای از جنس کلمه و جمله روی زندگی مان افتاده و آن را رومخ کرده

می دانستی میهن مان بند نامه هایی ست که از مقصد تورنتو فرستاده می شوند

می دانستی آخر این داستان گریه دارد

پس چرا هیچ به من نگفتی ؟

چرا نگفتی هر روز برای مهار درد های تنت به چایی نبات و کلوچه پناه میبری؟

چرا نگفتی که دیگر جدول تناوبی برایت اهمیت ندارد ؟

چرا نگفتی که دیگر تاریخ را دوست نداری؟

چرا نگفتی که اسکند مقدونی دیگر برایت جذاب نیست؟ آه این را خودم می دانم زیرا تو خودِ آنی ،تو این آبادی را به آتش کشیدی و راحت از کنار خانه های محبت من رد شدی

چرا نگفتی و من را آماده اشک ریختن نساختی؟

ولی من اینگونه نمی توانم باشم

نمی توانم راحت از کنار چشمانی که زیبایی بی نهایت دارند رد شوم و خدا آنقدر تو را خوب آفریده که میتوانم حدس بزنم آدم فضایی هستی زیرا اصلا شبیه انسان های دیگر نیستی.

اکنون من در مرز اوردوز مغزی برای آرتین ها و ثمین ها هم که شده این گیاه را که از افکار پوسیده و کهنه رشد کرده از ریشه می کنم تا بدانی من برای تو به توان دو خودم را گذاشته بودم

تو نمی دیدی که من آرزویم رقصیدن با تو بود تو حتی توان فهمیدن این را هم نداشتی

آه راستی حال یادم آمد چرا آن دانه سیبی که با قول کاشتنش به تو داده بودم نکاشتی؟ از چه میترسیدی؟

از زن و مرد نبودنمان؟