خلوت گزیده

گوشه ای از احوالات نیلگون من

کیک می‌پزم خامه را رویش نقاشی می‌کنم

به میهمانی خورشید می‌روم

با کلمه ها یکی به دو می‌کنم ، دلتنگیم را برای کاغذم می‌گویم ، با ثانیه ها خیال می بافم

نفسی می‌کشم در هوای مداد رنگی ها

دفترم را آب و جارو میکنم

من به سبزینه ی گیاه لبخند می‌زنم

پنجره ی آسمان را می گشایم و به ابر هات قدرت تپیدن می دهم من آفتاب را بود می‌کنم

مثل همیشه عاشق است و تب دار

من خدای آفتاب گردان ها را روی سرم میچرخانم

از ستون فقرات شقایق تا بطن نم ناک خاک خاطره های کبوترانه روان است

صدای پرواز می آید اقاقی بال می گشاید

باغ می رقصد

شبنم تار می نوازد و شب را میزبانی می‌کند

آری زندگی می گردد اما شاید اندکی خیال باشد

اینجا حرف های ریزو درشتی از آزادی به میان می آوردند

اینجا همه با هم آفتاب می‌خوردند

و سبز می شوند اما من گوشه ای در خاک ماندم

آزادی بر شانه ی کبوتری خسته از دیارمان کوچ کرده اما هنوز نامش بر سرِ زبان هاست

علف زار چین دامنش را فارغ از از لگد های آدمیان روری زمین پهن می کند

من به تماشا نشسته ام

نرگس دور از هیاهوی چیده شدن قد می کشد

شاید روز های رنگی در پیش است

عدم است تاریکی در پیرهن نگاهم

تمدن نور ها پهنه ی تاریخ را به خودش

می نمایاند و امپراطوری شقایق ها غم کده ی وجود را از میان بر می دارد

نوشتن پدیدار می شود کلمه ها دیوانه وار خطوط را در هم می شکنند

من مخاطب دور ترین فریاد جهانم که از غربت این روز های عجیب به درونم تراوش می شود

به راستی اگر نور نبود اگر قلبم از اشتیاق قلم زدن به یاد تو نمی افتاد چی میشد؟!

فصل روشن نگاهت را از نگاهم دریغ می داشتی؟

یا گوشه ای خلوت چای می نوشیدم و به ترانه ی باغچه جان می سپردم یا عینکم را دوره انگشت می چرخاندم .

آن وقت کدام سو موهایت را می بافتی؟

دور از چشمان من

باز هم نمی‌دانم شاید آسمان بیهوده بر سرمان آوار شده وقتی زیر سقفش دلی را گم‌ می کند

اما نمی رسد قبلا این طرف ها سری می زدی نگاهی می انداختی ...

راست می گوید

هوا بد شده

هوای اینجا سرشار از تنهاییست

نفس کشیدن توصیه نمی شود

اولین برف زمستانی هم بارید اما رد پایم میان برف ها خالی بود آخر دلم نمی آمد تنهایی قهوه بخورم.

گوشه ی همین اتاق پرده را کنار زدم و لامسه ی انگشتانم را از ستاره های سفید پر کردم

چقدر برایم خدایی می کند

اگر شنیدی ، بازگرد

کیک روی اجاق است (: