مرگ

مرگ برای ورود به مرحله دیگری از زندگی هر انسان است. همچون تولد که ما را از مرحله ای به مرحله دیگر وارد می کند.

زمانی که می خواهیم از مرحله آفرینش وارد بطن مادر شویم مرگ ما را از آنجا می گیرد و در بطن مادر متولد می شویم. زمانی که می خواهیم رحم مادر را برای آمدن به دنیای مادی ترک کنیم مرگ ما آنجا فرا می رسد و ما در دنیای مادی متولد می شویم. برای رفتن به عالمی غیر مادی مرگ ما را از آغوش بستگانمان می گیرد و در عالمی غیر مادی به دنیا می آییم.

کسی خبری از عالم ماده و زمان در بطن مادر برای ما نیاورده بود ولی ما وارد عالم ماده شدیم و دیدیم که وجود دارد.

حال که مرگ به سراغ بستگانمان می آید باید باور داشته باشیم که آنها در دنیای غیر ماده به دنیا می آیند.

وقتی در رحم مادر هستیم، دست و پا در می آوریم، چشم و گوش در می آوریم، در آن مکان بسته که فقط می توانیم به دور خود بچرخیم چه نیاز به پا و دست است. در آن مکان که کسی حرفی برای زدن ندارد چه نیاز به گوش داریم.

آنها همانجا کامل می شوند برای استفاده در عالم ماده، زیرا اگر در آن عالم اینها را کسب نکنیم در عالم ماده کارمان سخت می شود زیرا در عالم ماده شدیداً به آنها نیاز داریم.

در این عالم باید کارهایی بکینم که نیاز به زمان و مکان دارد. مانند اطاعت و عبادت، شناخت خود، کشف دنیای اطرافمان و رسیدن به مراحلی از خلقت که نیاز به زمان دارد. کمک به یکدیگر، خوبی کردن و محبت کردن.

بیشتر این کارها در این عالم به درد ما نخواهند خورد ولی از آنجایی که خلقت بیهوده نیست و مرحله به مرحله پیش می رود مسلماً در عالم دیگر به آن نیاز خواهیم داشت.

این عالم مرحله آخر نیست. مرحله بعدی با مرگ در این عالم به دنیا می آید.