
برای اینکه بخواهیم بعضی از کارها را درست انجام دهیم نیاز به خط کش و شایلون داریم. در هر طرح و سلیقه ای و برای هرکاری، شابلون مخصوص داریم.
خیلی راحت آن را روی کار می گذاریم و از کنار خطوط مشخص شده خط خود را می کشیم.
وقتی بچه بودیم آن موقع که شابلون نبود، من صفحه را چرب می کردم و روی طرحی می گذاشتم که دوست داشتم بکشم. بعدها زیر طرح نور می گذاشتم. چون میز مهتابی نداشتم.
شابلونی که روی کاغذ می گذاریم و طرح آن را می کشیم برای ما نیست. کسی قبلاً آن را کشیده است.
کسی قبلاً تمام احساسش را برای خلق آن به کار برده است. ما زمان کشیدن خطوط شابلون هیچ حسی در خودمان احساس نمی کنیم.
هیچ تعلق خاطری برای آن طرح نداریم. آن را ما خلق نکردیم.
حس خلق کردن زمانی در ما به وجود می آید که بتوانیم چیزی را به وجود بیاوریم که فقط برای خود ما باشد. هیچ کس دیگری برای احساس خلقت آن کاری نکرده است.
آن جا است که چیزی که خلق کردیم برای همیشه برای ما جاودانه می ماند.
برای خلق کردن یک چیزی که بخواهد جاودانه بماند نیاز به خلاقیت داریم. خلاقیت باعث به وجود آمدن عصاره ای می شود که ما آن را پرورش می دهیم و روی کاغذ یا هر چیز دیگری به نمایش می گذاریم.
زمانی که عصاره ای از خلاقیت به وجود می آید باعث حرکت می شود. خلاقیت هرگز چیزی به نام سکون و ماندن را معنا نمی دهد. آن چیزی که با خلاقیت در تو به وجود آمده برای بار دوم زیباتر خلق می شود. برای بار هزارم متفاوت تر از آنی است که بار 999ام خلق شد.
شابلون را کنار بگذاریم، با خلاقیت چیزی خلق کنیم که فقط برای ما باشد. چیزی که بتوان آن را پرورش داد.
9تیر 1400 چهارشنبه