تقریبا اولین باره اینجا و اینطوری قراره بنویسم و شاید چیزی که خیلی منو به شک بندازه این باشه که اولین پستم محتواش منفی باشه؛اما خب نیرویی منو میکشونه سمت این کار که فقط بنویس هر چند اگه خیلی دوسش نداشته باشی!
ساعت ۵و ۶دقیس و دوم مهره،اما من هیچ حسی نسبت به این هیجانات ندارم چون دیگه مدرسه نمیرم خداروشکر!?
من مریمم.۱۸سالمه و تازه کنکور انسانیمو دادم. اگه از خود ۱۵تیر حساب کنیم،۲ماه و نیمه که به حال خود رهاشده ام!نمیدونستم چیکار کنم و چه رشته ای رو انتخاب کنم.من بر خلاف اکثریت به امید رشته ی خاصی به سمت این رشته نیومدم و وقتیم میپرسیدن ازم که حالا چه شغلیو دوست داری جوابم یه نمیدونم واضح بود ؛که البته الانم با توجه به اینکه نتایج نیومده و دانشگاهم مشخص نیس جوابم تفاوت چندانی نمیکنه.
تو این دو ماه،استرس انتخاب رشته و بعد از اون رانندگی خیلی معده ی ناراحتمو ناراحت تر کرد.الانم تا یکم وضع اون بهتر شد؛سرماخوردگی و عادت از پا انداختنم و بعد از ۱۰روز هنوز حالم خوب نشده.

برنامه ای به طور رسمی ندارم باعث میشه این دوره رو یه مدت باطل ببینم که هدف خاصی رو دنبال نمیکنه و انگار فقط روزت شب شده باشه.
درسته یکارایی که دوست داشتم تابستون انجام بدم رو انجام دادم اما طولانی بودنش باعث شده خیلی خسته بشم طوری که مدام از مامانم میپرسم: مامان چطور تحمل میکنی؟
نمیدونم احساس همه همینجوریه یا من بیشتر سخت گرفتم؟!چون با پایان مدارس دوستی ها هم کمرنگ شد و الان از خیلی ها باخبر نیستم.