عکاسی برای من نوعی زندگی است . یعنی قسمتی از ایام حیاتم را شامل میشود . عکس ابزاری است که با آن میتوان لحظات ماندگاری را ثبت نمود که ممکن است خیلی زود ممکن از یاد بروند .
با دوربین های قدیمی (که آنالوگ و ساده بودند) ؛ عکس می گرفتم که بر اساس و پایه خاصی استوار نبود . صرفاٌ جهت ثبت لحظاتی بود ؛همراه با خانواده . عکسهایی یادگاری ، که از مراسمات و دورهمی های خانوادگی و فامیلی ، گرفته می شد .
در مسیر یادگیری سبک هایی را عکاسی می کردم که خودم درباره ی آنها علمِ مربوطه را نمی دانستم .
سالها با این شیوه ، عکس میگرفتم . بدون آنکه قالب بندی مناسب یا دارای کادری صحیح باشد . صحنه ها و مناظری که به نظرم جالب بود در قاب دوربین من ثبت می شد .
پس از ظهور دوربین های دیجیتال یک دوبین Canon ساده خریدم . و مدتی با این دوربین عکاسی کردم .
در یکی از خاطره انگیزترین سفرهایم ، به سرزمین شهادت و رشادت در اردوی راهیان نور از آن استفاده کردم و تصاویر زیبا و خاطره انگیزی را ثبت کردم .
سالها بعد در یکی از محیطهای کاری ام با کمک و راهنماییِ سرپرست و مسئول آنجا ، یک گوشیِ هوشمند،خریدم و در همان مکان ، همزمان که کار می کردم ؛ از محصولات تولیدیِ آنجا عکس می گرفتم که در فضای مجازیِ آنجا منتشر می شد .
پس از چند سال ،کم کم به فکر کسب در آمد از این رشته که به آن عشق و علاقه داشتم ؛ افتادم . بنابراین یک دوربین حرفه ای خریدم. و سپس به آموختن تخصصیِ عکاسی پرداختم .
مؤسسه عکاسان خراسان را برای یادگیری این حرفه برگزیدم و در چند نمایشگاه و اردوهای مختلف عکاسی شرکت کردم .

ژانر مستند اجتماعی سبکی است که دردهای مناطق کم برخوردار ، انسانهای به ظاهر فقیر ولی مهربان و دوست داشتنی ، کسب و کارهای سنتی و از مُد افتاده ( به ظاهر ) ، سبک زندگی روستایی و آداب و رسوم مناطق مختلف ، مناطق تاریخی و آشنایی با مفاخر و ... گوشه ای از ویژگیهای این سبک است .

