ویرگول
ورودثبت نام
Ava
Ava💚🤍❤️
Ava
Ava
خواندن ۱ دقیقه·۴ ماه پیش

یکشنبه ی حصار ها

نامم مریم است.

موهای خرمایی موج دارم تا شانه هایم می رسید.

و چشمان عسلی داشتم.

در برلین زندگی می کنم.

در یک خانه ی کوچک با میکائیل زندگی می کردم.

میکائیل مو های بور و چشمان خاکستری داشت.

البته سال ها پیش...

این من بودم وقتی ۱۸ سالم بود. وقتی زنده بودم...
این من بودم وقتی ۱۸ سالم بود. وقتی زنده بودم...
این هم میکائیل است.
این هم میکائیل است.

۱۲ اوت ۱۹۶۱:

غذا سیبزمینی آبپز با آبلیمو و نمک بود.

میز کوچکِ خانه ی کوچک سه صندلی داشت.

یکی کوچک بود، یکی متوسط و یکی کمی بزرگ تر.

من ۱۵ سالگی ازدواج کرده و ۱۶ سالگی بچه دار شده بودم.

آن موقع پسری ۲ ساله با موهای بور و چشمان آبی کهربایی داشتم.

فقط ۱۸ سالم بود.

وقتی بچه دار شدم که خودم هم بچه بودم.

یک کسی می خواست تا بتواند من را سازمان دهد!

سر میز همه ساکت بودند.

مدتی گذشت...

گفتم:"خب... امممم میکائیل؟ امروز چاپخونه چه طور بود؟؟"

و به سیبزمینی آبپزم گاز زدم.

داغ بود و کمی از داغی اش شوکه شدم.

چون در عالم خیال داغ بودن غذا به شدت شوکه کننده است.

میکائیل با بی حوصلگی گفت:" میگه می خوای چی باشه؟! شلوغه و جوهری! همین."

آهی گشیدم...

چرا هیچ کس بعد از شوروی سرحال نبود؟؟

شب:

شب توی اتاقم تنهایی با چراغ کوچکم توی تخت داراز کشیده بودم.

نور چراغ سایه های عجیبی می ساخت.

مرد هایی با لباس سربازیِ کمونیست که میله های چوبی را در زمین فرو می کردند.

و رویش با میخ سیم خار دار وصل می کردند.

سیم های خاردار انگار تا بالای سرم، تا ابد ادامه داشت.

از خواب پرید.

صدای چکش می آمد.

وحشت کرده بودم و با شندین صدا...

دور اتاق را نگاه کردم، کسی نبود.

صدا قطعا از بیرون بود.

ترسیدم نگاه کنم چون فکر می کردم رویا ام به حقیقت می رسد!

اما چه طور می دانستم که این آخرین شبی است که آرام به خواب می روم...

ادامه دارد...

شورویآلمانحصاربرلین
۵
۲
Ava
Ava
💚🤍❤️
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید