فردا ی آن روز بیدار شدم.
ساعت ۹ صبح بود.
شیفت میکائیل از ۱۰ صبح شروع میشد و تا ۶ بعد از ظهر ادامه داشت.
خمیازه ای کشیدم و با دست هایم کش و قوسی به خودم دادم، سر جایم نشستم.
اتاق کوچکِ خانه ی کوچک مانند قبل بود.
میز کنار پرده های کشیده ی ضخیم قرار داشت، صندلی هم روبه رو اش.
نگاهم به جلو رفت و ناگهان از جا پریدم.
آینه با نشان دادن تصورر خودم غافلگیرم کرد...
مو هایم ژولیده شده بود و لباسم چروک چروک بود .
بلند شدم.
پاهایم که ناگهانی رو چوب کفپوش فرود آمده بود، صدای قژقژ چوب را درآورد.
ایستادم و دمپایی چوبی را از زیر تخت در آوردم.
آرام به سمت کمد رفتم.
تق تق تق
در سه قدم به کمد رسیدم
کمد کنار آینه ی تمام قد اتاق قرار داشت.
برگشتم و به کمد تکیه دادم.
به اتاقم نگاهی انداختم.
تخت فلزی و پرده ضخیم رو به روی میز و آینه ی هزار بار لعنت شده ای که هر صبح سکته ام میدهد.
پاتختی چوبی بود، برخلاف تخت...
کف پوش چوبی کمرنگ تر از اثاث توی اتاق بود.
میز و کمد و پاتختی و صندلی همه چوبشان به رنگ گردویی بود.
و چوب کفپوش به رنگ قهوه ای کمرنگ.
برگشتم.
در کمد را باز کردم و پیراهن سفید آستین کوتاه و ساده ام را برداشتم.
پوشیدمش و لباس خوابم را روی تختم پرت کردم.
بوی عرق میداد.
شب کلی کابوس دیده بودم.
از سر ناچاری از عطری که از آن متنفر بودم روی پیراهن زدم تا اگر بوی عرق میدهم، بوی کمی بهتری جایگزین اش شود.
زیرلب گفتم"سلام زندگی!"
و جلوی آینه کمی صورت مادرِ شاد تمرین کردم.
بعد به سمت پرده رفتم و آن را کنار زدم.
قلبم انگار از کار افتاد.
دورمان حصار کشیده بودند!
خودم را روی زمین پرت کردم و با جیغی منتهی به گریه همه همسایه های آپارتمان را از خواب پراندم.
اول از همه پسرم که اتاقش به من نزدیک تر بود رسید.
آمد و سر من را که دست هایم را روی صورتم گذاشته بودم و هق هق گریه می کردم در آغوش گرفت.
گوشم دقیقا روی سینه اش قرار داشت شنیدم که قلبش تالاپ تالاپ صدا میدهد، او هم ترسیده بود.
اما قدش به پنجره نمیرسید و احتمالا از جیغ من ترسیده بود.
سرم را رها کرد.
تلاش کردم خوشحال باشم، گفتم"سلام دادا کوچولو! خوبی؟"
همیشه دانیل را دادا صدا میزدم.
او با آن لباس آبی تیره ای که طرح فضانورد داشت آنجا ایستاده بود.
مجذوب اش شدم، چه قدر عزیز بود!
میکائیل از راه رسید.
این را از صدای پا هایش فهمیدم.
همیشه بر خلاف من که خیلی آرام راه میرفتم و پاهایم دا آرام بر زمین می گذاشتم، او با عجله و بسیار زننده راه میرفت.
حتی چند بار همسایه زیری تذکر داد!
در چهارچوب در ظاهر شد.
گفت"مریم چیشده؟"
با عصبانیت گفتم"زهرمارِ چیشده!!! بیرونو نگاه کن!"
بلند شدم.
داشتم برای دادا نقش مادر شوخ را بازی میکردم.
جوکی را که با آن خیلی میخندید گفتم.
غش و ریسه رفت و روی زمین ولو شد.
منم بلندش کردم و همان طوری که در حال خنده بود از اتاق بیرون بردمش.
میکائیل که تازه به پنجره رسیده بود چیزی نگفت.
فقط دید.
همین.
و آهی کشید...
دادا را به آشپزخانه برم و روی میز کار خواباندم.
هنوز میخندید.
نمی دانستم "اردکه گفت(با صدای تودماغی)سلام دادا!" کجایش اینقدر خنده دار است.
این را روزی کشف کردم که سرما خورده بودم و داشتم با دادا بازی میکردم.
دادا بالاخره بس کرد.
گفتم"خوبببب! صوبونه چیه؟!!!"
واقعا که بازیگر خوبی میشدم!
خوب بلد بودم نقش آدم های خوشحال را بازی کنم.
در کمد را باز کردم و لباس همیشگی ام را برداشت