الان که اینو مینیویسم به ندرت درباره ت فکر میکنم.فقط نوشتم که بگم مچکرم. که منو در طول سال تحصیلی و مخصوصا جنگ تحمل کردی.
دبیرستان با دبستان فرق داره.
خوشحال اارد یه محیط بزرگسالونه تر شده ام.
خوشحالم که مجبور نیستم مقعنه ی سفید بپوشم.
اما دلم برای بچه های کوچیک و شیطنت هامون به عنوان بچه دبستانی تنگ میشه.
هیچ وقت فکر نمیکردم اینجا باشم، هیچ وقت قرار نیس بدونم تو آینده کجا ام.
با آرزو ی بهترین ها