لیا با صدای ساعت بزرگ نوانخانه بیدار میشود.
به خرس عروسکی قهوه ای اش می گوید:"سلام خرسی! صب به خیرررر!!"
و از تخت اش بیرون می جهد.
داد می زند:"بچههههه هاااااااااا!!!!! صبهههه!!!!!"
صدایش در اتاق می پیچد.
چند صدا های خواب آلود جواب می دهند:" اِییی بااااباااا"
لیا از اتاق بزرگی که خوابگاه کودکان است بیرون می دود.
دو قدم نرفته بر می گردد و جیغ می زند:"لباس خوابمو عوض نکردم!!"
او لباس خواب سفید و نازکی دارد که برای پاییز عالی است.
تا لیا لباسش را عوض می کند بهتر است چند تا چیز را در باره ی او بدانید:
لیا دختری پنج ساله با مو های فر سیاه و چشمان آبی است.
پدرو مادرش وقتی او نوزاد بود توسط نژاد پرستان کشته شدند.
لیا کنار تختش لباسش را درآورد و روی لبه ی فلزی تخت آویزان کرد.
به جایش شلوار جین سرهمی اش را با آستین بلند نارنجی پوشید.
از در بیرون میرود.
راهرو، بلند و باریک است.
در کل در این راهرو چهار در وجود دارد.
یکی صورتی و با رنگ طلایی رویش نوشته شده:کودکان
آن یکی آبی کمرنگ و با طلایی رویش نوشته شده:نوجوانان
دو در دیگر در دو سر راهرو قرار دارند یکی آبی پر رنگ است و به سالن غذا خوری می رسد یکی هم قرمز رنگ است و به حیاط و دروازه های نوانخانه میرسد.
طبقه ی بالا هم سرویس های دخترانه و پسرانه و حمام ها قرار دارند و طبقه ی بالا تر آشپزخانه.
لیا به سمت در قرمز می رود.
در قرمز را باز می کند و وارد حیاط می شود، حیاط خیس و باران خورده است اما زیر نور بی رمق پاییزی می درخشد.
چمن های حیاط و زمین فوتبال خیس خیس اند.
به سمت دروازه ی بزرگ فیروزه ای رنگ نوانخانه راه می افتد.
کنار میله ها می ایستد.
ماشین ها در میدان می چرخند.
پسر بچه ای ده ساله ای که بین ماشین ها می گردد و شیشه های آنها را پاک می کند و به آنها روزنامه می فروشد؛ دوست لیا است.
لیا ناگهان داد می زند:"سام! سام!"
و دست تکان می دهد.
سام مو های بور و چشمان قهوه ای دارد.
در حالی که با دوچرخه اش از خیابان می گذرد با یک دستش دست تکان می دهد.
سام در حالی که یک روزنامه از روزنامه های داخل گوله پشتی اش بر می دارد.
می گوید :"سلاااام لیااا! چه طوری؟!"
او همیشه سرزنده است.
لیا میگوید:" سلام سام! خبر جدید هست؟!!"
سام در حالی که روزنامه را به او می دهد می گوید:"آره !! یه اقایی نزدیک برج میلاد یه شهر بازی ساخته! با دست اونو می چرخونه!!!"
لیا روزنامه را می گیرد و بعد از مدتی کوتاه که به عکس بزرگ صفحه ی اول روزنامه نگاه می کند می گوید:" سااااااام... اینکه چرخ و فلک دستی عه. نه شهربازی..."
سام چشمهایش را می چرخاند و می گوید:" حلا هرچی که هست."
لیا نخودی خندید.
زنگ نوانخانه خورد.
دینگ دانگ دینگ دانگ
لیا می گوید:"وقت صبونه س. بیارم برات؟"
سام می گوید:"نه، دارم."
لیا:"ساااااام..."
سام:"باشههه. از دست تو که دروغامو می فهمی! برا منم بیار."
لیا در حالی که به سمت در قرمز می دود می گوید:"زود میام."
سام:"باشه"
لیا از در قرمز وارد می شود و آن ار می بندد.
و در حالی که دارد می دود به در آبی می رسد.
آن را باز می کند و داد می زند:"سلااام!!"
راه میفتد و یک جای خالی کنار یک بچه ی دو ساله پیدا می کند.
پسر بچه می گوید:"سلّام."(سلام)
لیا:"سلام. صبح به خیر"
پسر بچه میگوید:" دُب به تِیر. تو میدونی صوبونه تیه؟"(صب به خیر. تو می دونی صبونه چیه؟)
لیا می گوید:"آره می دونم. امروز نون و گوجه و خیار و پنیر داریم."
بچه :"بلا منم بیار!!"(برا منم بیار)
لیزا بلند می شود و می گوید :"باشه!"
یک سینی بر می دارد و دو بشقاب و سه لیوان.
سه قاشق و سه چنگال.
در لیوان ها چای می ریزند.
برای خودش دو برابر مال پسر بچه می گذارد.
وقتی سینی را می برد بچه معترض می شود.
بچه:" بی انتاف! بی انتاف! دیلی بی انتافییی!!!" (بی انصاف! بی انصاف! خیلی بی انصافی!)
لیا در گوشش همه ی ماجرا را می گوید و در آخر به بچه می گوید:"به کسی نگی هاا!! قول؟"
بچه می گوید:"دول."(قول)
بعد از خوردن صبحانه می گوید:"من می تونم ادامه ی صبحانه ام رو توی حیاط بخورم؟"
بعد از گرفتن اجازه به حیاط می رود.
سام کنار در نشسته.
می گوید:"عه اومدی؟ سلام. ممنون"
و بشقاب و لیوان را می گیرد و بعد از خوردن صبحانه چای داغ را تند سر می کشد.
لیا بشقاب و لیوان را از او می گیرد و می گوید:"پس فعلا خدافظ"
سام:"خدافظ."
او از در رد می شود و آن را می ببند بعد تند به سمت طبقه ی دوم می دود.
لیا داد می زند:"سلام خانم! ممنونم به خاطر صبونه."
خانم که آشپز است با خوشرویی می گوید:"خواهش می کنم."
لیا تندی ظرف هایش را می شوید.
چون در نوانخانه ی آنها رسم است که هر کسی ظرف و لباس خودش را خودش بشویید.
البته اگر یک سال و زیر یک سال داشته باشد بزرگتر ها باید لباس هایش را بشوییند.
آن روز روز اول ماه آذر است.
آنها اول ماه ها روبالشی ها و رو تختی ها را می شوییند.
به علاوه ی لباس های کثیف روز های گذشته.
اگر
