
یگانه...
نمیدونستم.
پشت هر لبخند یه غمی هست.
حتی پشت مال تو.
باورم نمیشد و هنوزم گاهی فکر میکنم شاید شوخی کرده بودی.
وسط زنگ فارسی با اون طول دادن های آوید جان(جانی که از هزار تا فحش بدتره!)برای نوشتن منتظرم بودیم.
یه کاغذ بدم دادی از پشت سرم.
روش نوشته بودی:
میدونستی من مامان ندارم؟ حدود ۳ سالی میشه با خاله و بابام زندکی میکنم.
منم نوشتم مگه اون موقع نگفتی مامانم گفت فلان؟!
به خاله ام میگم مامان.
منم برگشتم و حرفی نزدم و نگاهم نکردم...
گریه کردم. عجیبه؟ شاید...
امروزم پکر بودی.
حتی نمیدونم مامانت چرا باید تو سن کم فوت شه؟
عجیبه.
شاید بعد آن دلت میخوست هرگز مادری نداشتی.
شاید میخواستی به خودت دروغ بزرگی بگی که نه چیزی نشده!
شاید بابات میخواست مجبورت که بخندی و تو هم نمیخواستی که بگی دوست دارمو نمیخوام تو هم بری.
شاید آخرین لبخد مامانت هوز تو دلت بسوزه.
شاید بوسه و بغل ها رو دیگه هیچ وقت یادت نره.
و شاید هیچ وقت آن شبی را که از هم جدا شدین تموم نشه.
شاید نمیدونستی که چه قدر دوستش داشتی.
شاید آن شب هولناک ترین شب زندگی ت بوده شاید با خودت میگفتی واقعی نیست شاید
بهم دروغ گفته ان. گریه هام دیگه فرقی نمیکنه؟بدون تو چیزی ادامه اصلا پیدا میکنه؟
یه شب بد، پر از تماس های تلفنی.
کاش هیچ وقت یاد نگرفته بودیم پرواز کنیم و از هم دور بشیم.
بیا دوتایی به هم یه دورغ خوب بگیم.
که نمیخواستم به گریه بندازمت.
۳۱ اکتبر 2026 یا ۹ آبان ۱۴۰۵
پایان
بهم دروغ گفته ان.گزیمنم بر گشتم