دلام علیکمممم. کسی منو یادشههه؟؟
خب، معلومه که نه.
چندماهی هست که میخوام اینجا بنویسم ولی نمیتونم.

همیشه پراکنده نویسیام بهم وایب اون خانوم ترسناک چشمآبیه رو میده که با چهار تا لایک میاد تو اکسپلورم و داره راجع به یه موضوع کاملا بیربط حرف میزنه=) ولی :
خب اول از هر چیز اومدم ویرگول و فهمیدم یه نفر که اینجا خیلی دوستش داشتم دیلیت اکانت کرده. یه غمِ بزرگم الان. دلمم واسه خیلی از کاربرا تنگ شده ولی روم نمیشه بگم چون صددرصد خودم توسطشون به فراموشی سپرده شدم ==)) جدی چرا من همیشه تنها کسیم که یادش میمونه؟ خجالت میکشم.
این چند ماه عجیب بود . هم خیلی خوش گذشت هم خیلی بد .
بچه کوچولوها بیشتر دوستم دارن. دخترای رندوم زیادی بهم حرفای خوب میزنن و غریبهها بهم لبخند میزنن البته اگه یه قشریو نادیده بگیریم و همینطور آخرین خاطره خفتگیریم=)
خوابای بد ساره و آتوسا راجع به من واقعی بود. من این چند ماه در حق آدمای زیادی بدی کردم. حتی یکیشون عکسی فرستاد و بهم گفت: تو دروغگوترین چشمای دنیا رو داری. و من به عنوان یه تعریف برداشتش کردم!
این دوران کمی بیشتر از قبل خودمو پیدا کردم. مثلا فهمیدم من آب هندوانه رو به آب طالبی ترجیح میدم!!! و هیچکس قرار نیست متوجه بشه این مسئله چقدر برای من مهمه و تاثیرگذاره.
یکی از اثراتش این بود که با دریا، صمیمی ترین دوستم، بعد هشت سال قطع ارتباط کردم. خوشحالم بابتش. خیلی خوشحال.
دایره ارتباطیم مثل قدیم نیست. خیلی وقته دلم دوستای جدید میخواد. دلم شنیدن داستانای جدید میخواد. دلم شناختن ، گوش دادن، حرف زدن و وقت گذروندنای متفاوتتر میخواد.
به این فکر میکنم که من هیچ وقت دوستام شبیه خودم نبودن و منم این موضوع برام جالب بوده و هست. ولی بعضی وقتام میگم.. نمیدونم یعنی خب همیشه دلم میخواست یه آهنگ مورد علاقه یکسان با یکی داشته باشم تا باهم با صدای بلند بخونیمش. مسخرهست نه؟

بزارید از تولدم، یعنی دوازده مردادی بگم که به دلایل شاید عجیبی برام واقعا دوستداشتنی بود :
اولین دلیل چند روز قبل تولدم بود. همراه روژین توی گلستان روی نیمکتا نشسته بودیم که خیلی رندوم برگشت و با ذوق گفت: واسه تولدت چیکار کنیم؟ یه بطری ویسکی میگیرم بخوریم!
و همین پیشنهاد ساده باعث شد لبخند گلگشاد و خوشحالی بزنم. حالا چرا؟
خب من چند ساله که دیگه تولدی نمیگیرم. الانا فقط شمعای کیکمو با آدمایی که واقعا دوسشون دارم فوت میکنم و کادوهای کوچیک میگیرم و این به نسبت تولدای پر زرق و برق بچگیم یا سوپرایز شدنای نوجونیم واسم ارزشمند و لذت بخش تره. بخاطر این عادتم دیگه کسی هم هیچ وقت به فکر برنامهی خاصی واسه تولدم نیست و منم راضیم. ولی اینکه بعد اینهمه سال یه نفر بدون اینکه حتی خودم توقع چنین چیزی داشته باشم میخواست برنامهای برای اونروز بچینه، واسم قشنگ بود.
دومین دلیل روز تولدم بود، لحظهای که پویان آهنگی که واسم نوشته بود رو خوند.
سومین دلیل عینک بزرگی بود که روژین با کلی وسواس برام خریده بود.
چهارمین دلیل دامن لیمویی بود که آتوسا بهم هدیه داد.
و اینها بهترین کادوهای امسالم بودن. نه به خاطر اینکه دوسشون داشتم. بخاطر اینکه این آدما میدونستن من دقیقا چه چیزیو دوست دارم. توجه اونا به من و تلاشی که برای شناختنم کرده بودن در واقع کادوی اصلیم بود! چون این تلاش رو خیلیها نکرده بودن! مثلا شیخ!
در مواجهه با شیخ، برای اولین باره که حس میکنم مووآن نکنترین آدم جهانم. به قول جناب مسعود بختیاری:
ندونم سیچه چینو دلُم وا بام دی ساز نیاره
شو و رو تا کی ایخو سرم چینو بازی دراره؟
واقعا تا کِی؟

به این فکر میکنم که چقدر آدمایی که دوستم نداشتن کمکم کردن. در واقع اونا بودن که بهم یاد دادن چطور خودمو دوست داشته باشم. یا حداقل خودم رو بشناسم. یا حداقل حضور داشته باشم. یا حداقل .. اه بسه دیگه.
اونا و تحقیرهای مخفی و روزمرهشون. تحقیرهایی که وقتی متوجهشون شدم همه چیز فروریخت. و هیچی باقی نموند جز یه من. یه منی که حالا برای اولین بار بود میدیدمش.

پویان بیمارستانه. این روزا من پیشش نیستم. احتمالا همه هستن. دُرسا ، دایی، امینِ مارموز، امیرحسین مسخره و اونیکی امین و .. صادقانه بگم نمیدونم دلم میخواست پیشش باشم یا نه. توی آخرین مکالممون بدجوری دلمو شکوند. بهترین رفیق من، آخرین پناه من و سنگ صبورم، پویان بدجوری گند زد.
اون جز معدود آدماییه که همیشه میدونه من هر کاریو به چه دلیلی انجام میدم و این همیشه باعث تعجبم میشد. مخصوصا وقتایی که یهو میگفت: فرار نکن. آروم بگیر..
حالا من کنارش نیستم و به طرز خودخواهانهای راضیم. ولی دروغه اگه بگم دلم براش تنگ نشده. مخصوصا برای قیافهی شاکیش وقتی میگفت: ایزا گاوا فقط بیست سال عمر میکنن و واقعا ناراحتم که به زودی قراره از پیشمون بری. ===)))))
عکسای بچگیشو نگاه میکنم. خب ..فقط زود خوب شو پسره . قول میدم دیگه بهت نگم آقا پویان.
اصلا این پست به دلم ننشست. فقط پستش میکنم که طلسم پست نذاشتنم شکسته شه. عوضش سبک شدم اصلانشم.
خلاصه که:
خوم بروم دیه ، بروم بروم والا ایچو نواسم
زندوگی چینو سی مو دی والا فاده نداره..
