تا الان ویرگول واسم بالا نمیومد. فکر کردم اینجا رو هم دیگه از دست دادیم که بالاخره در هزارمین رفرش ناامیدانهم اومد.
نمیدونم فقط واسه من اینجوری شده بود یا بقیه هم همین بودن؟
از اونموقع خیلی مریضگونه یه شعری افتاده رو زبونم که گزینه خوبی برای کمک به خویشتنداری و فحش ندادن به این وضع و زندگی بود. البته صرفا برای امروز! به هر حال هر روز شگفتانههای تازهای تو راهه و راه مقابله باهاشون متفاوت.
( اگه با لحن دُری توی انیمیشن "در جستجوی نمو" خونده بشه یکم کمتر احمقانه بنظر میاد): رفرش رفرش رفرش میکنیم. چیکار میکنیم؟ رفرش میکنیم!
آره خلاصه..
پ.ن: البته هنوز بخش جدیدترین پستها باز نمیشه. و واسه همین نمیدونم الانم واسه چی پست گذاشتم پس=)؟
پ.ن۲: اگه روزی این وضع درست شد بابتِ انسانی که توی این روزها بودم و خزعبلاتی که پست کردم صمیمانه معذرت خواهی میکنم:)..