داره زنگ میزنه. به صفحه گوشیم اونقدر نگاه میکنم تا بالاخره قطع کنه. نفس راحتی میکشم. اما بلافاصله بازم زنگ میزنه. و دوباره و دوباره. میذارمش توی کیفم.
غمگینم. باید از یه سری حقیقتها فرار کنم. باید بنویسم.
دلم میخواست پاییز و بیشتر از این احساس کنم.
اما اونایی که باهاشون پاییز و احساس میکردم چند سالی میشه که نیستن. (آره زهرا، زینب دلم براتون تنگ شده، ولی کاش اینارو نخونید و کاش هیچ وقت دیگه نبینمتون)
با زهرا پاییز بوی پاییز میداد. بوی نوجونی، بوی شیرموزای رادفر، فال خوندن توی تجریش یا هاتچاکلت خوردن توی ولیعصر و باغ فردوس، بوی لازانیا ، بوی وینستون اولترا و مزهی سگمرده، حتی بوی رنگ و چسب چوب و آجر که چقدر از اون بو بدم میومد اونموقعها. به طرز سورئالی همون ملات و سیمانا بودن که ما رو از هم جدا کردن!

به روژین میگم دکتر برام خیلی چیزا رو ممنوع کرده. میگه تا کِی؟ میگم نمیدونم، بزن به سلامتی آخرین پیک زندگیم! شاکی میشه: عهه گمشو ببینم این حرفا چیه میزنی! زود خوب میشی! براش دست تکون میدم و مراسم خداحافظیِ نمادینی اجرا میکنم و بیشتر حرصشو در میارم.
نور چراغا میزنه تو چشمم ، صدای غرش ماشینای لوازمی، صدای خنده زوج پشت سرمون که به طور احمقانهای حس میکنم از من خوشبختترن. حتی بازیه دختره از من بهتره. کسی رو ندارم که بازیشو با بازی پسره مقایسه کنم. اصلا کسیو ندارم که دیگه باهاش بازی کنم. ای تف تو تنهاییِ پاییزی.
یه دست خیلی رندوم میاد مقابلم و میگه: سلاممم ایزا چطوری؟
گیج نگاهش میکنم و چیزی نمیگم.( کیمدی؟)
_فلانیم! یادت رفته منو جدی؟
_آهااا فهمیدم. (نفهمیدم)
_مطمئنی؟
_آره بابا. حالت چطوره؟..
روژین پچ پچ میکنه: خلبانه احمق! (عه؟)
_اصلا مگه میشه من تو رو یادم بره سید؟!

الانا اما پاییزام مثل همیشهست.
بوی آنجلزشیر، شبهای مسکو و لاو، بوی شهرک، بام و سیگار کشیدن توی ماشین خلبان.
نه، اینو بیشتر دوست دارم. باعث میشه همه چیو فراموش کنم.
پینوشت یک: نیاز دارم آگهی بزنم بگم کسی هست باهاش بریم بوی پاییز بکشیم؟ (یا پاییزو بو بکشیم؟)
پینوشت دو : میپرسم: ولی یعنی واقعا اون منو هیچ وقت دوست نداشت؟
جواب میده: نه نداشت. چونکه:
Onun bir sevdiği var ,
Leyli de yar
Loylu da yar
Loy loy loy :)))))))))