من فقط یکم احساس خستگی می‌کنم. خب، خیلی چیزا بهتر شد. نمی‌تونم انکارش کنم. اون کابوسا تموم شد. اون مکان و اون اتفاقاتی که حداقل الان نمی‌خوام راجع بهشون فکر کنم. خب در کل اون دوره تاریکی که فکر نمی‌کردم بگذره گذشت. نمی‌تونم بگم روشنایی ایجاد شد. نمی‌تونم هم بگم تاریکه. شاید زندگیم شبیه یه طلوع نصفه‌نیمه‌ست. حتی حوصله اینو ندارم که راجع به این صحبت کنم که بعد از عبور از اون تاریکی چه تغییراتی کردم. مثلا رنگ موهام و میکاپم یا مثلا تعداد بیشمار آدمایی که باهاشون حرف زدم و بعدش به سادگی انگار که اصلا نبودن حذفشون کردم. خب… اینا هم راه‌های عبور از ترومای من بودن. نمی‌تونستم بعد اون اتفاقات یه شبه بلند شم و کارای خارق‌العاده بکنم. حتی نتونستم به علایقم برسم یا هر چیز دیگه‌ای. البته مامان می‌گه الانا بهتر می‌خونی و همون تمرینای دست‌وپا شکسته و نامنظم هم تونسته به پیشرفتم کمک کنه. ولی خب چه فایده… بگذریم.
بعدش دقیقا توی نقطه‌ای که فکر کردم قراره شادتر بشم کارایی کردم که هنوزم درست و غلطش رو نمی‌دونم اما الان خیلی غمگینم. نمی‌دونم به خاطر اون کاراست یا هر چیز دیگه‌ای اما… من واقعا غمگینم. من خدا رو شکر می‌کنم که خیلی جاهای بیشماری کمکم کرد امسال و دستم رو گرفت و راه رو بهم نشون داد. ولی الان هنوزم حس می‌کنم گم شدم. هنوزم اعتمادبه‌نفسم برنگشته. هنوز نتونستم… آره هنوز نتونستم.
شاید حتی می‌تونم بگم بی‌هویت و خستم. احمقانه رفتار می‌کنم. اصلا نمی‌دونم دارم چی کار می‌کنم.
از رابطم هم راضی نیستم. پیامای زینب رو دو ماهی می‌شه سین نزدم. تقصیر اون نیست. دیگه دلم نمی‌خواد یه آدمم از اون دوران تاریک باقی بمونه تو زندگیم. روژین… نمی‌دونم دوستیم با روژین پیچیده‌ست. دریا… این روزا زیادی ازش دلخور و عصبانی شدم. دلم می‌خواد این نگرشم رو تغییر بدم. حتی اگه واقعاً دلایلی برای عصبانی شدن وجود داشته باشه. غزل؟ ما دوست نیستیم. نمی‌دونم چی‌ایم. دیگه؟ هیچ‌کس. دورمون خالی شد. تو غار تنهایی باقی موندیم. ولی خب من ساره رو دارم و داییارو و مهم‌تر از همه آتوسا رو. ارزشمندتر از هر دوستی هستن نه؟ البته که داییام اونقدرا کنارم نیستن و تقریبا تو اکثر موضوعات با هم تفاهم نداریم ولی خب همدیگه رو دوست داریم و اونام به خاطر شخصیت آرومشون با من و رک‌گوییم کنار میان. اه راستی شهاب، نمی‌دونم من و شهاب چه ارتباطی تا الان با هم داشتیم اصلا. هیچ وقتم حس خاصی نسبت بهش نداشتم. فقط می‌دونم خیلی شبیه همیم. ولی اون خیلی بی‌ادبه. الانم نمی‌دونم اصلا دوباره با هم حرف می‌زنیم یا نه. ولی خب چرا دروغ؟ باهاش خوش می‌گذشت اکثرا.
با شیخم خوش می‌گذشت ولی خب دیدار من و شیخ رفت تا قیامت. البته امیدوارم اونجا هم نبینیم همو.
امروز پشت تلفن فقط چرت‌وپرت گفتم به ممدرضا، اصلا نمی‌فهمیدم چی می‌گم. فکر کنم اونم نمی‌فهمید. خیلی هم سعی کردم صدای آتوسا رو نشنوه که داشت مخالفت خودشو به شکل داد و هوار کردن اعلام می‌کرد. منم مخالفم. یعنی احتمالا مخالفم ولی به خاطر دریا دیگه. هوف. کاش ممدرضا و آرمین می‌فهمیدن که من هیچ‌جوره قرار نیست از اونیکی محمدرضا خوشم بیاد. اصلا وای ولم کنید.
باید پیج جدیدم رو درست‌ودرست کنم.
واقعا غمگینم.
خیلی غمگین.
خیلی خیلی غمگین.
واقعا دلم می‌خواد دوباره بوی شب و نور چراغا و صدای ماشینارو حس کنم. دلم می‌خواد زندگی رو حس کنم.
چی می‌شه ادامه‌ی این قصه ایزا؟..
چی می‌شه ادامه‌ی این قصه ایزا؟…
