چی باید بگم؟ حقیقتا حسودی میکنم به اونایی که تونستن حتی چهار تا حرف بزنن یا چمیدونم یه متن با رعایت فنون ادبی و منظم و با استفاده از اصطلاحات گردن کلفت ادبی بنویسن و نظراتشونو بگن. من زیادی خالی از حرفم راجع به این موضوع. انگار با آدمی که بیشتر از همه تو زندگیم دوسش دارم کلی حرف دارم برای زدن ولی تا میام بیانشون کنم میبینم وسط یه کابوسم و صدام شنیده نمیشه.
واقعا غمگینم. مثل همه نگرانم. و به تازگی هم فهمیدم بشدت وابسته به اطرافیانمم و خبر نداشتم. دلمم واسه همه چی و همه کس تنگ شده. با هر خبری اغلب زود بغض میکنم. و ساعتهای زیادیه که فقط برای آروم و سرگرم کردن خودم دارم توی گالریم پرسه میزنم. از اول تا آخر. کل قصهی این جند سال رو الکی الکی مرور کردم. و الان غمگینتر و سنگین از بار خاطرهامم. نیاز دارم که بخشی از اون عکسارو اینجا بنویسم تا یکم سبکتر بشم. نمیدونم، مثل آرمین که عکسای رندوم گالریشو نشون دریا میده و جریاناشو تعریف میکنه. یه همچین چیزی دیگه. پس توصیه نمیکنم این متن رو بخونید چون طولانی و احمقانه و حوصلهسربر و پر از احساساتِ زیادیه. فقط این منم که نیاز دارم این احساسات احمقانه و حوصلهسربر و زیادی رو بروز بدم پس کل دلیل این پستمم همینه.
شروع میکنم از قدیمیترینا:
_عکس سبزهی عید مامان که همیشه آخرای عید مثل موهای آقای دانشمند میدون تجریش به طور منظمی آشفته میشه.
_عکس طراحیای شلخته و در هم از همه چیز،فیگورها، شمعهای شعلهور و چشم آدمهای مهم و غیرمهم زندگیم.
_باغفردوس، عکس توی آینهی آویزون به پنجرههای بهارا، عطسههای پیدرپی بخاطر گلا.
_وسط دلبر،ایستاده زیر اون درخت، اون روز که یه بخش جدیدی از من شکل گرفت.
_ماه کامل
_ایزومتریکهای چندش. اه. هنوزم ازشون متنفرم.
_میدون تجریش، خیابون ولیعصر، خوشحال از اینکه امروز همه اون آدما هستن، آقای الف تختهشاسی به بغل و نگاههای زیرزیرکیم به طراحیاش، اون مرده که ستار میزنه و اون پسره که هنگ درام میزنه و اسماشونو نمیدونم، اون دخترکا، اون پسره که دانشجو معماری دانشگاه تهران بود و برعکسِ من عاشق معماری! و خیلیای دیگه..
_اتاق من، دیوارهای لیمویی، کنار مامان. چقدر مامان اینجا غمگینه.
_"این فریاد همهی زنان عاشق است: کاش قلبم بدون ترک خوردن طاقت بیاورد."
_بازهم ایزومتریک.
_سعدآباد،موزه اتوموبیلهای سلطنتی. زهرایی که دیگه نیست.
_کلاغا، هنوزم که هنوزه ترسم ازشون نریخته. اما اونروز هوا انقدر خوب بود که کلاغا هم قشنگ به نظر میرسیدن.
_دیدن اتفاقی دوباره توریستای تایلندی برای روز دوم. اون آقا تپل مهربونه.
_پاییز ولیعصر و درختای بلند و قدیمی.
_پاییز سعدآباد و غروب خورشید از لابهلای درختای کاج.
__روژین، دریا، حدیث و ابروهای خوشگلش و دیدار دوباره با سگ شکلاتی مغازهی لوستر و فلان فروشی!
_"مثل خون در رگهای من" اشتباهترین هدیهی زندگیم از اشتباهترین آدم زندگیم. و جملهی: چه میدانستم که تلاش من برای نجات از این وضع، تلاش احمقانهای بیش نیست؟
_در کمال تعجب، بازم ایزومتریک! چرا انقدر ایزومتریک واقعا؟
_توچال، چشمه، کنار روژین و دریا، امیر و نیمای تا ابد بچهسال و قیص که هیچ وقت نمیدونم املای درست اسمش چی میشه. دلم میخواد برگردم به اونروز تا اون نیما رو با تمام وجود کتک بزنم. قطعا اشکالی نداشت اگه میزدمش!
_باز هم توچال، لمیز، اون بازی مسخره و تقلبهای منو روژین و گیج بازیای دریایی که مثلا قرار بود تقلب برسونه! دلم برای هوای خوب اونروز تنگ شده.
_اسکیس سنجاب کوچولو.
_رز آبی. و زینب که ازم پرسید: کی برات خریده؟
_پرسپکتیو دو نقطهای! و شروع روزای سخت بی هویتی.
_دوازده شب برفی نیاوران، زنگ میزنه: یه بیرونمون نشه؟
_ فردای همون روز، اینبار کاخ نیاوران، کنار روژین، حدیث و دریا.
_شیمر، گوجه و آفتاب، عروسکای مورد علاقهم.
_کتابِ شکوه زندگی. چقدر اون دامن گلگلیه رو دوست دارم.
_پیدا کردن یه جفت کفش سفید از بچگیم، کمد مامان.
_خونه زهرا، ساخت ماکت از ساعت یازده صبح تا یازده صبح فرداش. اونروز احساس میکردم زنده نمیمونم❤️
_چمن مصنوعی، پالت رنگ کثیف، چوب، فوم، یونولیت، کوفت،زهرمار. اینم رشته بود من انتخاب کردم؟
_کارگاه، زنیکهای عقدهای که مشارکت من توی اون پروژه رو باور نکرد چون معتقد بود به اندازه کافی زحمت نکشیدم. رو به زهرا گفتم: من دیگه حتی یه سالم رو هم حروم این رشته نمیکنم.
_کاخ گلستان، هدف: اسکیس زدن. نتیجه: گریه کردن، رقصیدن، عکاسی، برگشتن، فروپاشی روانی، رفتن به کافه با خانم ح و ریختن کل زندگی روی دایره. دلم برای نسیم تنگ شد. نسیمِ اون زمان.
_ من، با رباط اسیب دیده و پای لنگون.
_گلهایی که زنعمو فرستاده بود تا توی باغچه بکاریم.
_ شمعهایی که مامان روشن کرده بود و انعکاسشون روی تنگ ماهیا.
_جواب آزمایش دکتر فلان. روزای سخت و ترس و دلهره برای هیچ و پوچ.
_ ساختمون اس ام پی که نمیفهمم چرا هر وقت پای من بهش باز میشه با چشم گریون ازش میام بیرون.
_بازم اس ام پی، نشسته روی صندلی، پر از نفرت و غم، در حال پاک کردن اشکام با دستمالی که خانم کنار دستیم بهم داد و بعدش در ازاش کل محل زندگی و شجرهنامهم رو پرسید تا دلداریم بده!
_اولین شیت بندیم و همینطور خونه مقدم.
_ارائه، کنار نسیم، اتفاقات عجیب و غریب، چقدر خوش گذشت اون ارائه. بازم دلتنگم برای صمیمیت از دست رفتمون.
_روبهروی رادفر، نشستن روی پلهها با قیافهی کاملا شکست خورده، خیره به شیرموز واژگون شده کف پیاده رو! همش تقصیر زهرا بود. جدی میگم!
_موزه اتوموبیل. خسته از عکس گرفتنای زهرا که دریا همیشه معتقد بود عامدانه انقدر بده! و خرسند از عکسا گرفتنای خودم.
_ باملند، در حال خرید و توجه نکردن به رو مخ بودنهای زهرا.
_ چیتگر،لب دریاچه، شکوهِ غروب.
_همچنان لب دریاچه، ساعت نُه شب، غرق در حس ناکافی بودن و غم. توجه به رو مخ بودنهای زهرا.
_کل مسیر گوش دادن به چشمِ من، راننده اسنپی که تمام راه رو در حال اسکرول بود! بقیش رو هم زنگ زد به دوستش و راجع به این صحبت کرد که چقدر فلان دختره عاشق و پیگیرشه. هعی.
_توی پاساژ، واسطهگریم برای آشنایی روژین و علی. " الانا میفهمم دست منم همچین بد نیستا! بختگشاییم واسه خودم." این حسی بود که بعد دیدن اون عکس داشتم. علی روژینو خیلی دوست داره و باورم نمیشه که نزدیک دو سال از اون روز میگذره..
_چیتگر،لب دریاچه، کنار دریا، روژین و غزل. غرق در حس خوشحالی و کافی بودن!
_خونه، کنار مامان بابا و ساره و داییها، تولدم! طبق معمول بابا معتقده که آرزو کردن من زیادی طولانیه و مامانم معقتده آرزو باید واضح و مفصل باشه! فقط کاش بفهمم این دوتا موقع ازدواج با هم دقیقا به چی فکر میکردن؟
_چیتگر، سر زدن به بچهگربهها. کافه جو.
_باز هم لب دریاچه، خوشحالترین ادم دنیا.
_خونه زهرا، در حال تشویق زهرا موقع درست کردن لازانیا چون این تنها کاریه که از دستم برمیاد.
_ خونه زهرا، در حال شستن ظرفها بعد از اینکه زهرا کشف کرد یه کاری هست که از دستم برمیاد!
_اونشب، زیادهروی، فیلم ترسناک و باز شدنهای خود به خود درهای خونه.
_ظرف سیب زمینی . نشسته روی پلههای پشت پاساژ. زهرا شاکی از اینکه چرا روز خوبی نداشتیم. و من شاکی از طرز فکر اون.
_مغازه اسباب بازی فروشی. بره ناقلا.
_شیرموزهای رادفر، لیوانم رو بالا گرفتم و به زهرا گفتم: ایندفعه دیگه خودم دستم میگیرمش!
_نقاشی ماه روی سفال. نارضایتی من از کارم.
_باز هم پاییز ولیعصر.
_باز هم پاییز سعدآباد و درختهای بلند.
_فرار از دست کلاغا و گم شدن گوشیم لای برگا.
_دیدار دوباره با گربهی لم داده جلوی موزهی فرشچیان. و تابلوی " امید".
_و تا چندین و چند هفته همچنان: پاییز سعدآباد.
_شب سرد زمستون، باغ فردوس، بعد از خریدن فال از اون پسربچه موبوره، بعد دوسال شناختنش میتونم بگم که اون همیشه میتونه گولم بزنه متاسفانه. واقعا فاله رو باور کردم!
_همون شب، در حال قدم زدن توی خیابون ولیعصر و حرص خوردن از دست زهرا، یه پسره رو دیدم که گیتار به دست داشت از چاووشی میخوند. دستمو زدم روی دکمه ضبط و رفتم روی پلهها نشستم. هنوزم خستگی و ناامیدی اون روزم رو یادمه. دلم میخواست همونجا بمونم و با تک تک آهنگاش گریه کنم.
_نقاشی دریا و ماه ، خراب شدنش ، حرص خوردن و خالی کردن رنگ سیاه روی بوم.
_ تبدیل اون سیاهی به یک گل افتابگردون. هنوزم دارمش.
_پلانهای بیشمار و تموم نشدنی. بی هویتی محض. گردن درد.
_طراحی پاراوان سه لنگه به سبک معماری ایرانی. تنها جایی که یکم احساس رضایت میکردم.
_بام، کنار زهرا. جزیرهی عشق یا همون لاو خودمون.
_گردبند ستمون با زهرا. احساس عدم رضایت.
_کارگاه، یکی از روزهای زندگیم که به بدترین شکل برداشتم کردن. ناحقی کردن و تنهام گذاشتن. و زهرا، تنهام نمیزاشت اما دقیقا کسی بود که دلم میخواست زودتر تنهام بزاره چون مسبب تمام اونها خودش بود.
_نبات و بابای نبات. امیدوارم حال جفتشون خوب باشه. ولی نبات خیلی نازهههه و اصلانم محلش نمیده و به نظرم حق داره! فقط نمیفهمم اون مرد گنده چرا اسم گربش نبات بود و من اسم عروس هلندی خدابیامرزم شاهو!
_مزخرفترین شیت بندی زندگیم.
_کارگاه،گم شدگی، آدم بدهی داستان شدن و تموم کردن دوستیم با زهرا.
_ارائه. بد نبود. خوبم نبود. برعکس سالِ قبل، احساس عدم اعتماد به نفس دارم.
_اتاقم، تنهایی، شناخت آدمهای دورم، گریه و نوتیف پیام دریا که من رو از فروپاشی نجاتم داد: آخر هفته بریم توچال؟
_توچال، سر خوردن با روژین از بالای برفا، گذاشتن اشتباهیِ دستم روی یه بوتهی کوچیک خار ، سرما، خوشحالترین آدم جهان.
_بازم توچال، منتظر توی صف تله کابین، خسته از مردِ سی و اندی سالهی به ظاهر پولدارِ به ظاهر فانِ به ظاهر خوشتیپ بغل دستم. و فکر به اینکه اون دوتا توریستای عرب دوقلوان؟چقدر ساکتن.
_ صف تله کابین، نشون دادن مرد صف بغلی: بچهها شبیه علیرضا اسپید نیست؟
_صف تله کابین، بحث مسخره با دختر جلویی: بچه پاسداران باخت نمیده. چرا واقعا؟ نه واقعا چرا؟=/
_توچال، ورودی، خداحافظی کردن با توریستهای عرب که خیلیم مهربون بودن!
_باغ فردوس، کنار دریا و روژین، خوشحال بابت همه چی، مخصوصا بعد از اینکه خانمی به سمتمون اومد و بهمون گفت یکی از یکی خوشگلتر! هوا سرد و دوست داشتنی، چشمامو میبندم و این عکسو میگیرم و شرط میزارم نگاهش نکنم تا زمانی که دلم واسه احساسش تنگ بشه. و چقدر دلم واسه اونروز تنگ شده.
_خیابون دلبر، ناراحت از اینکه عدهای گند میزنن بهش!
_دانچ، کنار دریا، و بعدش سینما،کنار دریا و غزل و دوست دریا، اونروز برام روز بدی نبود تا اینکه آخرش با بابا دعوام شد برای هیچی. همیشه به این فکر میکنم که ممکنه یه روز بخاطر همه چی ببخشمش؟ خیلی طول کشید تا دوباره بعد از اون شب خودم رو بسازم. حتی تا مدت خیلی طولانی شاید پنج شیش ماه عکسی نگرفتم.
_شمعها ، ساعت دو شب، احساس احیای خودم بعد از یه شکست.
_فرخییزدی، کنار دریا، هوای خوب بهار و اما حس بد سرماخوردگیِ بشدت بدموقع، ترس از اینکه یه وقت با بابای نبات رو به رو نشم. کاش امشب شیفت نداشته باشه.
_ حیاطمون، درخت انگور، تک گل سفید توی باغچه که دقیق بالا سر شاهو در اومده. درخت نارنج و شکوفههاش، چنار جلوی در. احساس من بودن. و شروع دوباره.
_ من با قیافهی شکست خورده، ناراضی از رنگ و مدل موی جدیدم.
_کلکلهای تموم نشدنیِ منو و اون شهابِ گاو.
_گلهامون. حسِ اینکه چقدر خونمونو دوست دارم.
_ من حالا خوشحال و راضی از رنگ موی جدید.
_باغ فردوس، کنار دریا و غزل. گرما، خستگی، خنده و عصبانیت. خاطره زیادی از اونروز یادم نیست.
_ تجریش، واسطهگری من برای آشنایی سام و دریا. (کاش دست از واسطهگری بردارم حس مسخرهای میده) سام پسر خوبی بود. ولی خب حس خوبیم نمیداد هیچ وقت. برای همین نتیجهای ندادنش تعجب برانگیز نبود.
_دلبر، آشنایی با چیکو، سگ گلدنِ مودب و آقا!
_ اون روز خاص، بالاخره از اون مکان، اون رشته، اون آدمای بدرد نخور راحت شدم. و بالاخره از لقب خانم مهندسی که دایی اینهمه مدت باهاش صدام میکرد هم خلاص شدم! چون بالاخره پذیرفت که من هیچ وقت مثل خودش عاشق معماری نبودم.
_ بام. مینی اسکارف صورتی. حسِ آدمِ بدی بودن.
_دانچ، اونروز پرحاشیه با دریا. چقدر خوش گذشت.
_ساره و رنگ موی جدیدش که خیلیی بهش میاد.
_کافه، کنار دریا، قبل از این که بریم از کافه بیرون و بخاطر اون مزاحمها و متجاوزای خیابونی بهم حمله عصبی دست بده و وسط خیابون تاریک زیر نور اون مغازه کوچیک، زار بزنم. اونروز از زن بودن خسته شده بودم.
_ نقاشیای بچگیم، نمایشنامه بچگانهای که نوشته بودم و همینطور شعرام و نامههام به مامان و بابا. موضوع نامههام به مامان اغلب متغییره و گاها حتی بدون دلیله. اما بابا نه، حتی تو نقاشیامم گلهمندی و میل به "تغییری در چیزی" دیده میشه. شاید واسه همینه که الانا با تمام وجود اجتناب میکنم از تغییر یا انتظار تغییر درون دیگران و ادمای زندگیم. شاید واسه همینه که زود فرار میکنم. واسه همینه که از موندن اجتناب میکنم. اصلا از همه چیز اجتناب میکنم. یا در واقع: از آسیب دیدن اجتناب میکنم.
_ خودم. خوشحال. یادش بخیر چقدر واسه این عکسا از شیخ مشورت گرفتم.
_دستهگل صورتیِ خوشگلی که بابا واسم خریده بود.
_ دلبر، جدا از اون عدهای که اغلب به دلایلی گند میزنن به اینجا، یه عده دیگه هم هستن که فراستی داداشیشونه و اصغر فرهادی ازشون مشورت میگیره واسه پروژه جدیدش. این قشرم گاهی رو مخمن حقیقتش:)
_ شات پیامای آریل، اون شب که شیخ برام قصهی جنگ داخلیِ لبنان رو تعریف کرد و اهنگ بیروت اون خوانندهه که فکر کنم اسمش فیروزه بود رو فرستاد. عاشق این خواننده بود.
_ خودم و اون مینی اسکارف قرمزه.
_ همچنان خودم و اون کت خردلیه که دریا بعدِ دیدنش خندید و گفت: شبیه زنِ آینده میم (یه شخصیت از فصلِ یک) شدی، شبیه آدمای مرفه بیدرد✅️
_عکسام با مامان.( آتوسا جانم شما همیشه از من خوشگلتری و من همیشه به این مسئله افتخار میکنم.)
_ خداحافظ برای همیشه آریل شارون. دلم برات تنگ میشه شیخ.
_ اون شب با دریا، رادفر، خیابون سینما و بعد گیمنت، اولین باری که ممدرضا و آرمین و دیدم. از اینکه تونسته بودم از پسِ ممدرضای "فحشهای رکیک" بر بیام، حس خوبی داشتم. همیشه مقابلش همینم: یه گارد دفاعیه همیشگی.
_پیامای زهرا و تلاشش جهت بهبود دوستیِ تموم شده بعد از یک سال. فکر اینکه من آدمِ بدیم؟ یا صرفا دیگه دلم نمیخواد آزار ببینم و دارم از خودم دفاع میکنم؟ اصلا به قول اون دوستم: همینم که هستم.
_ عکسی از اتفاقاتی که این وسط افتاد ندارم. پس ولشون کن.
_گیم نت، من و دریا و غزل و محمدرضا و آرمین و ممدرضا. آرمین برای دریا یه دسته گل آبیِ خیلی خوشگل گرفته بود. همچنان از شخصیت ممدرضا بدم میاد. ولی قسمت "محمدرضا"ی اون روز تنها قسمتی بود که حس خودم بودن داشتم.
_عکس من و غزل با دسته گل دریا.
_درس ، درس زیاد، درس خیلی زیاد.
_ و من.
تموم شد. داستان فوق طولانیِ گالریِ شلوغ و پرحاشیه من با کلی خلاصه نویسی و حذفم تموم شد ولی نت و تمام راهای ارتباطی همچنان قطع. من عصبانیم، از دست همه چیز. نمیدونم باید چه احساسی داشته باشم. نمیدونم باید چیکار کنم. گیج و مات موندم. حتی نگران شیخم. کاش هنوز منو شیخ دوست بودیم. دلم واسش تنگ شده. دلم واسه دریا هی تنگ میشه و هی نمیشه، من هنوزم ازش دلخورم و هنوزم بهترین دوستمه. دلم میخواست دوباره وسط یه روز شلوغ باشم و نوتیف ویسای طولانی دریا بیاد رو صفحم و بزنمشون کنار تا بعدا با حوصله برم گوششون بدم. دلم میخواد هنوزم بترسم از اینکه روژین زنگ بزنه و گیر بده بریم بیرون. دلم میخواد جواب پیامای دو ماه پیش زینب رو بدم. دلم میخواد دلم میخواد به حرفِ مامان گوش بدم و آقای ب رو بهتر بفهمم و درک کنم و باهاش بهتر رفتار کنم. به نسل دوم مهاجرت بودن اون و اندر خمِ یه ویزا بودن خودم حسودی نکنم. هوففف ایزای اجتنابی و ترسو و تنها.