ویرگول
ورودثبت نام
ایزابل بروژ
ایزابل بروژبه وقت غم"ایزا" و در روزهای شادمانی "بل" صدایش می‌زدند!
ایزابل بروژ
ایزابل بروژ
خواندن ۵ دقیقه·۱۵ روز پیش

اعترافات یک باکره!

لمس..

تقریبا ساده بنظر می‌رسد. دست کوفتی‌ات را کمی دراز کن و روی یک سطح کوفتی دیگر بگذار.

یا بالعکس، اجازه بده تا یک دست کوفتی بیاید و سطح کوفتی‌ات را احساس کند.

اما نه، نمیشود.

تقریبا شبیه یک حمله است.

دست‌ها نیزه‌هایی خروشان،

و تن‌ها لشکریانی هستند که می‌خواهند وطنم را ویران کنند.

برای همین،

هیچ دستی تا امروز به این سرزمین نرسیده است.

گویی که دور تا دورش آتشی‌ست

و اگر ابراهیمی هم وجود داشته باشد که از این مهلکه جان سالم به در ببرد

بیشتر شبیه یک تهدید است

تهدیدی از خاکستر و ویرانی

نه گلستان و آبادی.

این چرخه بیگانگیِ آزاردهنده،

بیگانگی با لب‌ها

با دست‌ها

تن‌ها،

این آغوش‌ها فقط جاسوسانی هستند که میخواهند چیزی از من را ببلعند و با همان نابودم کنند .

باید می‌گریختم

از تجربه‌

از بوسه

از اولین بوسه

که زیبایی مهلک آن و شکوه هراس‌انگیزش،

نقطه‌ی آغاز چیزی شبیه به درهم تنیدگی‌ست.

من از این شکوه به کررات گریخته‌ام

آنقدر که اگر روزی

بالاخره عشق مچ من را هم بگیرد

غریبگی‌ام باعث می‌شود که حتی ندانم باید چه غلطی با آن لب‌ها بکنم!

می‌دانی؟ از اول هم به همین دلیل عاشق نمی‌شدم

چون همه چیز برایم دستور العملی داشت

آدم‌ها بیشتر شبیه یک کلاس درس بودند

یا در بیانی بی‌پرده‌تر یک نمونه آزمایشگاهی!

که باید با شناخت الگوریتم تقریبا یکسانشان،

توجهشان را جلب و در نهایت به دستشان بیاوری.

چیزی‌ست شبیه به ابزاری کنترلگرانه

که از قضا نتیجه مثبتی هم می‌دهد!

من حالا‌ می‌دانم که باید چه بگویم

چه بخواهم

یا چطور رفتار کنم

که " دوست داشتنی" و " مورد توجه" باشم.

اما آیا من دلم می‌خواهد که آن حرف را بگویم؟

یا آن چیز را بخواهم؟

خانم تاچر! زندگیِ در ظاهر آزاد و رهای من،

یک دستگاهِ مکانیکیِ پیش‌پا افتاده‌ای بیش نیست.

و شاید تنها لحظاتی را به حقیقت زیست کرده‌ام

که چیزی شبیه به ندایی درونی یا غریزه‌ام مرا به سمت آن کشیده است.

و عشق و لمس برای من اعمالی غیرقابل پیش‌بینی‌اند که روح، جسم را به انجامشان وا می‌دارد.

گویی کارگاهی‌ست که تو با آزمون و خطا در آن می‌آموزی.

جایی که در آن تئوری‌های گردن کلفت هم نمیتوانند به دادت برسند!

و این یعنی باختِ من و تمام حفظیاتم!

ایزابل این‌ها را می‌گوید. کلمات در هوا معلق می‌مانند.

مانند قاصدانی که حامل بدترین خبر دنیا هستند: دوست داشتن!

و بدتر از آن؟ وقتی‌ست که از طرف کسی دوست داشته شود.

و حتی خیلی خیلی بدتر از آن؟ این است که کسی عاشقش باشد! این عملا به معنای یک تهدید است.

آن مرد با او بسیار صمیمی شده است.

ایزابل می‌داند که دوباره موعدش فرا رسیده

باید باز هم بگوید : عشق؟ نه . بیا فقط دو تا دوست معمولی بمانیم.

"این سناریو تا کِی باید تکرار شود ایزا؟"

مرد ناامید نمیشود.

تلاش می‌کند.

تمامشان تلاش می‌کنند.

زیرا که منطق همین را حکم می‌کند:

حالا این ایزای دیوانه‌ یک چیزی گفت!

کدام احمقی به راحتی باورش می‌کند؟

حتی یکی از آن‌ها با افتخار ایزابل را به گربه‌ای تشبیه می‌کند که فقط هنوز دستی نشده!

منزجر کننده است.

باید از آن‌ها فرار می‌کرد.

کدامشان واقعا قابل اعتماد بودند؟

آن‌هایی که عشقشان به غم تبدیل میشد؟

یا آن دسته‌ی نفرت‌انگیز و خشمگین؟

شاید هم آن دسته‌ی مغرور و ساکت.

آه!

آدم حتی از عطرشان هم حالش بهم میخورد!

تمامشان بوی عجیبی میدادند

حتی اگر غرق در عطر‌های آنچنانی میشدند

باز هم فقط یک غریبه بودند.

حتی آن‌هایی که از این مرز غربت گذر کردند،

حتی آن دوست‌های صمیمی و روزهای خوش،

آن مکالمات عمیق و ماه‌ها و سال‌ها بودنشان،

باز هم چیزی را تغییر نمیداد.

ایزابل تلاشش را کرده بود.

بارها و بارها

اما تمام آن شکارچیان صبور

دوستان ساده و صمیمی ایزابل باقی می‌ماندند!

او نمی‌توانست با هیچکدامشان عشقی رقم بزند

عشق برای او کلمه سنگینی بود

عشق همیشه به معنای پرداخت تاوان‌های سنگین بود

مثل وقت‌هایی که آن دوستی‌های چندین ساله و صمیمی تمام می‌شد

مانند صبر شکارچی

به هنگام رویارویی با احمق‌ترین خرگوش دنیا

که از ترسِ بلعیده شدن،

گرگ را رفیق خود می‌نامد.

اما یک جایی بالاخره گرگ چنگال می‌کشد

و صدایی بم و مردانه به او می‌گوید: من همیشه عاشقت بودم.

حالا خرگوش دست و پا می‌زند

راه فراری نیست

شاید باید امتحانش کند

شاید اینبار بتواند

نه، لعنتی،

این بار هم نشد.

حالا باید این مکان را ترک کنیم

و این آدم را

این آدمِ عاشق

شاید هم متوهم

این آدم منتظر و شاکی.

این آدمی که به یقین حق با اوست!

یعنی بزرگترین کابوس ایزابل!

یک عاشقِ حقدار!

یک مرد که دارد حرف درستی می‌زند!

و از تو انتظار فهمش را دارد.

بله دقیقا،

عشق منتظر توست ایزابل!

دقیقا دم در آن دیوارهای فولادین

نیزه به دست

آمده تا وطنت را اشغال کند

دشمن به تو با تمام قدرتش تاخته

بجنگ!

آتشت را بیافروز

بسوزانشان!

تمام آن کلمات را بسوزان

"دوستت دارم

عاشقتم

با تو یک آینده دیده‌ام

تو بهترین دوست من هستی

بدون تو نمی‌توانم

تو زندگی مرا نابود کردی

امیدوارم روزی تو هم عاشق شوی

فقط بگذار داشته باشمت

از تو متنفرم

تو فقط یک دروغگویی ایزابل

..

..

"

امیدوارم هیزم به اندازه کافی باشد.

تو نه یک دروغگو

بلکه یک دیکتاتوری ایزابل

این را هرگز فراموش نکن

تو فرمانروای مقتدری هستی

حتی اگر مردمان سرزمینت

دلشان هوای نگاهِ عاشقی را کرد

حتی اگر دست‌های سردت

می‌خواست میان کوتاهیِ موها یا که ته ریش‌های مردکی پنهان شود

یا لب‌هایت هوس بوسیدن لب‌های کسی را کرد،

تو می دانی باید چه کار کنی

سرکوبشان کن

بگذار حمام خون به راه بیوفتد

تو متوقف نشو و هر نشانی از لامسه را از دم تیغ بگذران

مطمئنم که تو از پسش بر می‌آیی

ایزابل جوان

ایزابل مقتدر

ایزابل بیچاره و کوچک!

او می‌ترسد.

زیرا که واقعا بیچاره و کوچک است!

آیا به راستی طعم لب‌هایی را چشیده‌ای؟

نه هرگز

آیا به راستی فرم لب‌هایی را به خاطر سپرده‌ای؟

نه هرگز

آیا به راستی چنین چیزی را خواسته‌ای؟

نه، نمی‌دانم، شاید. شاید هم بله.

اما خانم تاچر؟ یک دفعه نیز از عطر تن شخصی خوشم آمد.

و آن بوسه کوتاهش

یا رد رژم روی گونه‌هایش

یا ذوقی که با دو متر قدش از اکلیلی شدن ریش‌ و سیبیل‌هایش میکرد!

اولین بار بود که معده‌ام بهم نخورد!

یا کمی بیشتر

اولین بار بود که نمی‌خواستم آن عطر و بوسه تمام شود.

اولین بار بود که قبل دیدنش گونه‌هایم را براق‌تر می‌کردم

تا بتوانم به اکلیل‌ روی ریش‌هایش بلند بخندم.

اه ، گندش بزنند.

آه ایزابل

تو اصلا عاشق شده‌ای؟

بله، شاید هم نه. بیشتر شبیه نفرت است. یعنی خب، می‌خواهم بگویم که من مشکلی با مُردنش ندارم. باز هم اسمش را می‌توان عشق گذاشت؟

اما آیا او ابراهیم توست؟

یا بهتر بگویم

اصلا از نزدیک این دیوار‌های آتشین رد شد؟

یا برایش حداقل تلاشی کرد؟

خب، نه

نه

نه

نه

نه

نه

نه

نه.

نامه
۰
۰
ایزابل بروژ
ایزابل بروژ
به وقت غم"ایزا" و در روزهای شادمانی "بل" صدایش می‌زدند!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید