
پدیده اسلام سیاسی در چارچوب فرآیندهای تمدنی جهانی مورد توجه قرار می گیرد. ویژگیهای اسلام سیاسی در چارچوب تضاد تمدنهای فنآور و انسانزا بررسی میشود. استدلال می شود که چنین تضادی میزان تقاضا برای جنبش های اسلام گرا در دوره های مختلف تاریخی، مبنای درک این فرآیندها، پیش بینی آنها و توسعه ابزارهای ممکن برای اصلاح آنها را تعیین می کند. نویسنده خاطرنشان می کند که ظهور و توسعه اسلام و همچنین بیشتر جنبش های دینی جهان در شرایط شکاف های سیاسی، جستجوی راه های جدید توسعه که پاسخگوی چالش های کنونی زمان باشد، صورت گرفت. نشان داده شده است که این شرایط تا حد زیادی هم ساختار داخلی این جریان ها و هم اصول تعامل آنها با محیط خارجی را تعیین می کند. ثابت شده است که نظامهای اسلامگرا با جامعه مدرن (عمدتاً غربی) مخالفت میکنند، زیرا اساس حکومتداری را در سنتهای معنوی (غیر مادی) میدانند. نویسنده معتقد است که اسلام سیاسی نه با برخی پدیده های منزوی در جامعه، بلکه اصولاً با ساختار و ارزش های تمدن مدرن غربی (انگلو-آمریکایی، آتلانتیک) مبارزه می کند
ا