معرفی رمان من خالتورم

⭕️این که من کی هستم مهم نیست، بلکه درواقع این مهمه که مردم من رو به چه شکلی می بینند.

من یه روانی و شکارچی آمریکایی، یک ابرانسان شبیه ساز شده یا همان خالتور هستم.

لقب من را Lord of darkness گذاشته اند، اطراف من چیزی جز سیاهی نیست.

هیچ می دانید معنای خالتور چیست؟ غنیمت بی ارزش، ایا متوجه می شوید این کنایه را؟

آیا درمورد سقوط سفینه ی فضایی در سال 1947 در شهر رازول نیومکزیکوی آمریکا و آدم فضایی ای که به مدت سه سال در آمریکا زندگی کرد چیزی می دانید؟

آیا من انسانم؟ آیا من مانند شما ها هستم؟ آیا من حق زندگی دارم؟ آیا چنین جسم و روحی برای زندگی کردن ساخته شده است؟

پس حتما نمی دانید دلیل به وجود آمدن من همان حادثه ی جادویی رازول است، سقوط سفینه فضایی یکبار، برای اولین و آخرین بار.

شاید تولد من، بدترین تولدی ست که تاریخ به خودش دیده.

«آیا می‌توانید هرروز بر جنازه‌ی خودتان شیون کنید و صبح دوباره خود را زنده بیابید؟ آیا می‌توانید خود را برای مرگی دوباره آماده کنید؟

نام واقعی من یوهان (yohun به معنای خداوند بخشنده) است و چه نام نامرتبطی است. برای این ارباب تاریکی، نام یوهان در نظر گرفتن خنده دار است.

شاید در زندگی قبلی ام به عنوان یک انسان شایسته ی این نام بودم، اما اکنون؟ حتی جهنم هم برای گناهان و مجازات من کم خواهد آورد.

روانی نابغه، خالتور، فرمانده شکارچی، ساوانت مجنون، ارباب تاریکی، ابر انسان شبیه ساز شده، و.....

هر نام و لقبی جز انسان!

من با شیر های دَرَنده بزرگ شده ام و هم خون و ژن آن ها هستم، من یک انسان نیستم، فقط اسم آن را یدک می کشم.

من از نسل همان آدم فضایی ای هستم که به مدت سه سال بر روی کره ی زمین زندگی می کرد.

هنگامی که اندام های درونی ام به عنوان یک انسان را از دست دادم، حتی قلبم را، به جای آن دستگاه های رباتی وارد بدنم شد، من برای همیشه با نام انسان خداحافظی کردم.

جسم انسانی برای ژن های عجیب و پر قدرت فضایی و حیوانات قدرت یافته زیادی ضعیف بود.

آیا می دانید نمی توان من را بیهوش کرد؟ آیا می دانید من تمام آن درد های جراحی را با مغز و ذهنی هوشیار تحمل می کردم؟

معلوم است که نمی دانید، و نمی خواهید هم بدانید!

من در ذهن مردم یه روانی و قاتل سریالی هستم که باهوش تر از او جهان به خود ندیده.

مرگ برای من مهبت الهی است و زندگی ام همچون یک تاوان و مجازات.

هر روز مرگ بر بالین جسمم می آید ولی مرا با خودش نمی بَرَد، و چقدر به خاطر زنده بودنم متاسف ام.

به خاطر هزاران انسان بی گناه و گناهکاری که طعم اسلحه ی من را چشیده اند.

برای روز هایی که منتظر بودم تا مانند یک موش آزمایشگاهی از زیر دست دانشمندان و جراحان فرار کنم.

برای 5 سال بدون شب، برای همه آن هایی که به خاطر من زندگی شان را از دست دادند.

برای غذاهایی که مزه شان را احساس نمی کردم، برای دنیایی که نمی توانستم رنگ ها را در آن تشخیص دهم، برای آن تصاویر خاکستری و سفید رنگ ای که دنیای من را شکل می دادند.

برای قلب مسموم اَم و هناهکارم.

برای همه و همه این ها متاسفم...

من گناهکارم، اما برایم مهم نیست، من نسبت به زیبایی بی تفاوت و نسبت به گناهانم بیخیال ام.

من از کارهایی که کرده ام پشیمان نیستم. تنها متاسفم، فرق این دو را هیچ گاه گم نکنید.

من هم مانند شما به مدت 5 سال یک انسان بودم و زندگی می کردم، اما بخش اعظم زندگی ام را هیولای شکارچی تمام الختیار سازمان بودم.

یه دست نشانده، نظامی، نابغه یا حتی روانی!

من خالتورم، و درد برای من تبدیل به یک کلمه ی توخالی شده است، مرگ و جهنم در مقابل من زانو زده و شیطان به استقبالم می آید.

برای مجازات چنین آدمی چه نسخه ای تجویز می کنید؟

برای شخصی که هیچ گاه نابود نمی شود مگر به وسیله ی خودش؟ درست همچون الماس که با هیچ چیز به جز خودش بریده و نابود نمی شود.؟

داستان زندگی من، داستان تاریکی محض و شنیدن آن هم چون یک کابوس برای شما است.

جای تاسف دارد که چنین هیولایی مورد عشق قرار بگیرد، من از کسی عشق نمی خواهم، فقط می خواهم حقیقت را بدانند.

نمی خواهم بار گناهان و اتهامات ام سنگین تر از چیزی که هست شود.

احساسات برای من تنها یک شوخی هستند، نه غمی، نه اشکی، نه لبخندی و نه نشاطی، تُهی ام از زندگی.

به راستی زنده بودن با زندگی کردن فرق دارد.

و هر روز مردن با یکبار مردن.

دیدید؟ من فقط اسم انسان را یدک می کشم.

انسانیتی در من وجود ندارد. به راستی من کی اَم؟ شما من را چگونه می بینید؟!

آیا از من نمی ترسید؟ آیا از من متنفر هستید یا من را ستایش می کنید؟

چیزایی که منو متفاوت میکنن همون چیزائی هستن که منو میسازن.

هنگام دیدن من فقط از جلوی چشم ام دور شوید وگرنه سیاهی من به شما نفوذ خواهد کرد، اگر باهوش باشید حتی نگاهتان را نیز از من بگیرید!

?‍☠️ این هشدار است و سیاهی که از آن سخن می گویم از مرگ برای شما بدتر است.

شما من را نمیشناسید ،شما فقط چیزی رو میدونید که من بهتون اجازه دونستنش را میدم.

پشت این پوزخند شبیه به لبخند، داستانی است که هیچ کس هرگز آن را درک نخواهد کرد.

حال هرچقدر می خواهم از زندگی ام برایتان بگویم. هیچ یک از انسان های زاده ی این کره ی خاکی نمی تواند داستان من را درک کند.

چرا که من جان هزاران هزار نفر از شما را با اسلحه ام گرفته ام.

همه ی آن شکنجه هایی را که دیدم را بر سر آدم های بیگناه و گناهکار آوردم.

تمام آن التماس ها را شنیدم و بی تفاوت رد شدم.

بر شیطان لعنت می فرستید؟ شیطان واقعی اینجا رو به روی تان ایستاده است!

هر کسی یه سری نقطه ضعفائی داره اما من هر کسی نیستم. من خالتورم. شکست ناپذیر ساوانتیسم.

به راستی فامیلی اجدادی ام بسیار شایسه من است، هیتلر!شخصی که دنیا را به آتش کشید. و نامش برای همیشه در جهان باقی ماند در کنار همه ی آن نابودی هایی که برجای گذاشت.

این نام شیطانی را هرگز فراموش نکنید، حقیقت را بدانید و از من دوری کنید.

«برگرفته از رمان من خالتورم.»