
«قسم به قلم و آنچه از عطر نوشتن می تَراوَد»
یک حقیقت:
بیایید با خودمان رو راست باشیم
خوشبختی چیست؟ چه دختری زیبا و خوشبخت و همه چیز تمام است؟ یا چه پسری معرکه و خوشبخت است؟
حقیقت این ماجرا چیست؟
خب بیایید اول نظرات من را بشنوید،
من یک نویسنده هستم و در گفتن، شنیدن و نوشتن حرف اول و آخر را می زنم.
در این متن می خواهم گوشه ای از مفهوم خوشبختی را توضیح داده و شما را از گمراهی بیرون آورم.
من رمان های بیشماری را خوانده ام و معتقدم که شخصیت های رمان و داستان، بازتابی از شخصیت خود نویسنده است، شخصیتی که یا خودنویسنده را به تصویر می کشد و یا رویا ها و تصورات او را از خوشبختی و بدختی!
ساده بخواهم بگویم، من روانشناس نیستم ولی از روی یک متن هرچند کوتاه می توانم به بخشی از شخصیتتان پی ببرم.
و تنها کافی است یک رمان برای من بنویسید تا بتوانم شما را از خودتان هم بهتر بشناسم.
از رویا هایتان، آرزوهایتان، مفاهیمتاان از زندگی و خوشبختی گرفته تا موضع های کوچک تر!
و اما می روم سراغ اصل ماجرای صحبتمان!
من دختری چشم آبی، سفید رو، با موهایی روشن به رنگ طلا و اندامی به لاغری و زیبایی مدل های خارجی دارم.
من دختری قهوه ای چشم، سبزه، با موهایی به تیرگی شب و با اندامی متوسط و متناسب هستم...
حال دوست دارید من کدام باشم؟
اگر پسر باشید که به احتمال زیاد گزینه ی اول مورد انتخاب شماست و دلایلتان هم مشخصص است.
اگر هم دختر باشید، شاید برایتان فرق نکند و... و... و....
حال می رویم سراغ ربط آن با رمان ها.
من 3 تا رمان پی آ پی خواندم که در هر سه آنها دختر زیبایی اساطیری، خانواده پولدار، محصل رشته تجربی و یک شاهزاده ی سوار بر اسب سفید داشت...
یک جورایی دل زده شدم و تا مدتی از رمان خوانی فاصله گرفتم. با خودم فکر کردم واقعا چرا باید همه نویسندگان خوشبختی را در این چیز ها ببینند؟ آیا این ها واقعا از خودشان صحبت می کنند؟
معلوم است که نه! کمتر رمانی را می توان پیدا کرد که نویسنده بدون استفاده از اغراق و دروغ ماجرای زندگی خودش را برای ما نوشته باشد!
من اینجا ایستاده ام تا با شما درباره ی یک حقیقت صحبت کنم، این صحبت من را قول دهید که فراموش نمی کنید.
حقیقت و خوشبختی آن چیزی نیست که ما می بینیم، آنچیزی نیست که اگر بقیه دارند ما هم حتما باید داشته باشیم تا خوشبخت باشیم.
همین که بدبخت نیستیم یعنی خوشبختیم، به همین ساده گی!
اغلب خواسته های ناخواسته ی شخصیت های رمان هایی که خواندم اینگونه بودند:
_ ماشین، خانه گران قیمت و لاکچری ، خانواده پولدار، ترجیحا هم شرکت دار یا تاجر، دختر دردانه ی خانواده، فامیل و جمع دوستان، با زیبایی ای شگفت انگیز و خیره کننده شبیه به غربی ها، اندامی به زیبایی باربی، شوهر یا خاستگاری پولدار، زیبا و جذاب...
آن ها این چیز ها را خوشبختی می دیدند.
حق هم داشتند، من هم بودم این چیزا ها را دوست می داشتم و از آنها به عنوان خوشبختی یاد می کردم!
اما یک روز اتفاقی برای من افتاد که به کل تمام باور هایم را به یک باره با خود شست و برد!
از ان موقع بود که فهمیدم خوشبختی در این چیزی نبود که من فکرش را می کردم.
من یک موبایل 5 میلیون تومانی خریدم، می دانید یعنی چه؟
گفتم اکنون خوشبخت ترین دختر جهان هستی هستم و هیچ دختری به اندازه ی من خوشبخت نیست.
منی که تاکنون موبایل شخصی ای برای خود نداشتم و همیشه در هوس و حسادت گوشی های دوستان ام قرار می گرفتم!
من بالاخره موبایل خریدم و شدم یک دختر پر اعتماد به نفس تر و خوشحال تر از همیشه...
اما اوضاع با گذشت زمان تغییر کرد... من از گوشی خسته شدم، و بیشتر از همیشه احساس تنهایی می کردم، احساس می کردم دیگر این آرزو رنگ و رویی برایم ندارد و هیچ چیز نمی تواند خوشبخت و خوشحالم کند.
از خودم پرسیدم که دلیل این حال و هوای من چیست؟ مگر این گوشی امروز، خواسته ی دیروز و آینده شیرین من نیست که به آن رسیده ام؟
پس چرا بعد از گذشت زمان نه چندان طولانی ای باز هم همان احساس قبل از خرید موبایل را داشتم؟
حتما به نتیجه صحبتم پی برده اید، خوشبختی آن چیزی نبود که من فکرش را می کردم! شاید اولش خوشحال و هیجانیام می کرد اما بعد از مدتی دیگر ان احساس را نداشتم.
و این گونه شد که من به یک نتیجه خارق العاده رسیدم و از خودم متعجب شدم که چرا قبلا به ان نرسیده بودم!
من متوجه شدم که همین که مشکلی یا بدبختی ای ندارم، خوشبخت هستم و نیازی به وسیله ای یا شخصی برای بیشتر کردن خوشبختی ام ندارم و دست ازتغییر دادن و گله کردن از ان چه هستم برداشتم و سعی کردم از خودم لذت ببرم.
من خودم ماندم و سعی کردم از خودم بهتر باشم، زیبا باشم اما نه از کسی زیبا تر، بهتر باشم، اما نه از کسی بهتز، مطرح باشم اما نه مطرح تر از شخصی!
منظورم این است که من به خاطر داشته هایم از خدا تشکر می کردم و دیگر سعی نکردم خودم را از چیزی که هستم به چیزی که نیستم تغییر دهم.
دیگر تا یک ماشین خارجی می بینم با حسرت او را بدرقه نکنم و از اندام متوسطم گله نکنم و ان را با دختران دیگر مقایسه نکنم!
و بعد متوجه شدم که چقدر خوشبخت هستم، و الان تازه دارم زندگی می کنم، ان هم نه با اندامی شبیه به مدل های استخوانی ، چهره ی اساطیری و یک کارت عابر بانک تا خرخره پر پول!
نه! من با خودم، با نقطه ضعف هایم کنار آمده بودم، از ان ها گله نمی کردم، به زندگی دیگران هم نگاه نمی کردم، و تازه آنموقع توانستم درک کنم که حقیقت هرچقدر هم تلخ باشد بهتر از همه ی دروغ های رویایی هستند که ما را از زندگی شیرینمان دور تر و دور تر می کند و هیچ وقت اجازه نمی دهد که ما احساس خوشبختی کنیم!

داشتن پول، خونه، کار خوب و چهره و اندام زیبا خوب است... اما بیایید با خودمان صادق باشیم....
آیا آن ها مفهوم خوشبختی را برای ما تعریف می کنند؟ مگر اکنون که همه ی آنها را نداریم بدبخت ترین آدم دنیا و بیچاره و ذلیل هستیم؟
خیر،. معلوم است که نه!
ما فقط خودمان را گول می زدیم، پس بیایید از این خواب غفلت بیدار شویم و یک بار هم که شده است با چیزهایی که داریم زندگی کنیم و
سعی در بهتر کردن، مقایسه کردن و غیره نداشته باشیم، تا ان موقع ببینید که چه اتفاق شگفت انگیزی در زندگی تان رخ میدهد.
باور کنید زیباییِ ظاهر خوشبختی نیست، خوشبختی از ظاهر و تجملات عبور می کند و به قلب آدم فرو می رود.
برید ببینید در انجا(قلبتان) واقعا احساس خوشبختی و راحتی خاطر می کنید؟
و اگر نمی کنید بدانید که مشکل از نوع تفکر شماست نه از نداشته هایتان!
مشکل دقیقا همان بدبختی ای است که به دور چشمان ما پیچیده است و بدتر از همه آنکه خودِ ما سازنده ی آن دستان قرمز و نامرعی رنگ بدبختی هایمان هستیم!
به قول چارلی چاپلین "خوشبختی، فاصله ی میان این بدبختی تا بدبختی بعدی است."
بدبختی همان دستان قرمزی و نامرئی ای است که جلوی چشمان ما را می گیرد و ما نیز آن دستان را پس نمی زنیم.
هنگامی که خوشبخت و خوشحال هستید، دستان نامرئی بدبختی در تلاش اند تا دوباره به جای خود بازگردند.
اما یادتان باشد که مهم نیست چند بار این دستان قرمز بدبختی به دور چشمان شما می پیچد بلکه مهم این است که شما هر بار این بدبختی را کیش و مات می کنید!

پس بیایید مبارزه برای خوشبختی را یاد بگیریم، خودمان را قضاوت نکنیم و دستان بدبختی را که آغشته به حسرت ها و کینه های مخفی درونمان است از روی چشمانمان کنار بزنیم.
وقتی شرایط سخت میشود، مبارز واقعی برای ادامه دادن قویتر میشود
تا کنون چقدر تلاش کرده اید دستان نامرعی را حتی شده با دروغ از خودتا دور کنید؟
چقدر برای خوشبختی تلاش کرده اید؟
فکر می کنید خوشبختی دست بسته به آغوش شما می آید؟
فکر می کنید برای چنین چیز با ارزشی باید ساکت و راکد نشست و هیچ تلاشی نکرد؟!
معلوم است که نه! خوشبختی همجون طلاست.
کجا دیده اید طلا را رایگان به کسی بدهند؟
به ما یاد نداده اند برای خوشبختی تلاش و مبارزه کنیم، ما یاد گرفته ایم همچون گذشته گانمان ساکت و راکد گوشه ای بنشینیم و منتظر باشیم تا خوشبخت شویم!
در حالی که با تلاش نکردن و ساکت گوشه ای نشستن و یا بدتر! مقایسه کردن زندگی خودمان با دیگران دستان نامرئی بدبختی را به دور چشمان خودمان می پیچانیم.
و بعد گلایه می کنیم که چرا ما اینقدر بدبخت هستیم!
آخر تقصیر خودمان است، خودمان اجازه دادیم این دستان نامرعی بر روی چشمان ما قرار بگیرد!
ما تلاش نکردیم برای بهبود خودمان، برای خوشحالی خودمان، ما مبارزه نکردیم!
خودمان مسول بدختی های پیچیده به دور چشمانمان هستیم!

یادمان باشد هیچ شانسی وجود ندارد، همه اتفاق های دنیوی بر اساس عقل و منطق اتفاق می افتد و افتاده است.
پس بدبختی یا خوشبختی تان را گردن شانس و سرنوشت نیاندازید، مقصر اصلی خودتان هستید!
اکنون بگویید ببینم؛
می خواهید برای خوشبختی تان مبارزه کنید یا اجازه پیچیدن دستان نامرعی و خونین بدبختی را به دور چشمان تان می دهید؟
تصمیم با خودتان است
امروز من چشمان شما را به روی حقیقت باز کردم و با آن به شما سیلی ای زدم باشد که به خودتان بیایید.

از نظر من حقیقی که با سیلی ما را هوشیار کند خیلی بهتر از دروغی است که ما را با نوازش در تَوَهُم خوشبختی غوطه ور کند.
دوست دارید با دروغ آرام شوید یا با حقیقت هوشیار؟
دوست دارید برای خوشبختی تلاش کنید یا دستان خونین بدبختی را ترجیح می دهید؟
بیایید برعکس گذشتگان که به ما آرام بودن را یاد داده اند، مبارزه کنیم.
سخت و محکم برای خوشبختی ای که حق مان است تلاش کنیم، بیایید ساکت ننشینیم.
حقیقت را ببینیم و دستان نامرعی و خونین رنگ بدبختی را برای همیشه از صحنه ی روزگار زندگی مان محو کنیم.
و دستان نامرعی بدبختی را که همان افکار منفی و پوچ مان هستند را همچون جسدی نفرین شده به آتش بیاَفکَنیم.
تا قبل از این که چشمان خوشبختی ما کور شوند و فرصت زیبا و شیرین زندگی مان پای این احساسات و افکار پوچ تلف شود.
این را نیز بدانید که گاهی اوقات
برای خوشبختی
"خیلی زود، دیر می شود"

«نویسنده : NERSIA»